(4857 S. K. m. 17, 41, 53, 57, 63) (1475 S. K. m. 14)
Dava: Davacı, ihbar, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, hafta sonu ve bayram izinleri ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi S. Tok tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacakları yönünden dinlenen tanıklardan biri davacıdan önce işten ayrılmış olup kendi dönemindeki çalışma saatlerini açıklamış; diğer tanıklar ise, başka işyerinde çalıştıklarından soyut açıklamada bulunmuşlardır. Söz konusu alacaklar için bu tanık ifadelerine dayanılamaz. Anılan isteklerin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.
3- Davacının hizmet süresi 1475 ve 4857 sayılı Kanunları kapsamaktadır. Yıllık izin süresi ve alacağının her kanun dönemindeki ilgili hükümlerine göre belirlenmesi gerekirken tüm hizmet süresi için 4857 sayılı kanun hükümlerini nazara alarak hesaplama yapan bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması da doğru değildir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.03.2008 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy