(6245 S. K. m. 3, 14)
Davacı, geçici görev yolluğu ile yol giderinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi M. Göçer tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı; Adıyaman il merkezinde çalışır iken geçici görevle .....……….ilçesine gönderildiğini geçici görev yolluğunun ödenmediğini iddia etmiştir.
Davalı; davacı ve arkadaşlarının Adıyaman Tekel İşletme Müdürlüğüne bağlı Samsat, Tut, Çelikhan ilçelerinde ikamet ettiklerini, aile bütünlüklerinin bozulmaması için bu ilçelerde görev yapmak istediklerini, yolluk istemeyeceklerini yazılı olarak talep etmeleri üzerine geçici görevle istekleri doğrultusunda görevlendirildiklerini, çalıştıkları süre içerisinde harcırah talepleri olmadığını bu sebeplerle davanın reddi gerekeceğini savunmuştur.
Mahkemece istek doğrultusunda karar verilmiştir.
6245 sayılı Harcırah Kanunu’nun 14 üncü maddesinin 2. bendinde, memur ve hizmetli olmamakla beraber kurumlarca geçici bir vazifeyle görevlendirilenlere harcırah verilir hükmü yer almış olup, aynı Kanunun "Tarifler" başlıklı 3 üncü maddesinin (g) bendinde, "Memuriyet mahalli: Memur ve hizmetlinin asil görevli olduğu veya ikametgahının bulunduğu şehir ve kasabaların belediye sınırları içinde bulunan mahaller ile bu mahallerin dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu şehir ve kasabaların devamı niteliğinde bulunup belediye hizmetlerinin götürüldüğü veya kurumlarınca sağlanan taşıt araçlarıyla gidilip gelinebilen yerleri; "(h) bendinde, "Başka yer: Yukarıda (g) fıkrasında yazılı memuriyet mahalli dışarıdaki yerleri," ifade eder şeklinde tanımlanmış ve memuriyet mahalli dışına gönderilenlerin gündeliğinin ödenme oranlarını düzenleyen 39 uncu maddede ise "... Geçici bir görevle memuriyet mahalli dışındaki bir göreve gönderilenlerden, buralarda ve yolda öğle (saat 13.00) ve akşam (saat 19.00) yemeği zamanlarından birini geçirenlere 1/3, ikisini geçirenlere 2/3 oranında ve geceyi de geçirenlere tam gündelik verilir." hükmüne yer verilmiştir. Anılan yasanın 42 nci maddesinde ise geçici görev gündeliğinin verilebileceği azami süre düzenlenmiştir.
Somut olayda davacı işçi Adıyaman Tekel İşletme Müdürlüğü bünyesinde çalışır iken yazılı talebi üzerine .......…………. ilçesinde görevlendirilmiştir. Daireye seri halde gelen dava dosyalarının incelendiğinde davacıların 1999/2000-2005 yılları arası beş altı yıl boyunca anılan ilçede çalıştığı anlaşılmaktadır. Diğer yandan davalı davacıların ikametgahlarının görevlendirildikleri ilçelerde olduğunu savunmuştur.
Bu bakımdan yukarıda anılan maddeler birlikte değerlendirildiğinde; harcırah ödenmesinde, yapılan harcamaların karşılanması amacı güdüldüğü, diğer bir anlatımla, harcırahın yapılan gerçek giderin karşılığı olduğu ve 3 üncü maddedeki tanımlardan da harcırahın ancak memurun asıl görevli olduğu veya ikametgahının bulunduğu yerler dışındaki görevlendirmeler için ödeneceği sonucuna varılmaktadır.
Gerçekten yukarıda metni alınan, memuriyet mahalli dışına gönderilenlerin gündelikleriyle ilgili 39 uncu madde hükmüne göre, geçici görev yolluğu verilebilmesi için yemek ve konaklama giderinin fiilen yapılması gerekli olup, bu düzenlemede yasa koyucunun ancak gerçek giderlerin karşılığı olarak yolluk ödenmesini Amaçladığı açıktır.
Buna göre uyuşmazlık konusu somut olayda; davacıların Adıyaman ilinden görevlendirildikleri ilçeye kendi istekleriyle gitmeleri, özellikle görev sürelerinin uzunluğu, ikametgahlarının görevli oldukları ilçelerde olması gibi hususlar birlikte değerlendirildiğinde 6245 sayılı Harcırah yasasının 3 üncü maddesi anlamında geçici bir görevlendirilmeden söz edilemez, dava konusu isteğin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.12.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)