(4857 S. K. m. 41)
Dava: Davacı ve karşı davalı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin alacağı, hafta sonu ücreti alacağı, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil alacağının, davalı ve karşı davacı ise ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, asıl davayı kabul etmiş, karşı davayı reddetmiştir.
Hüküm süresi içinde davalı ve karşı davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi İ. T. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı-karşı davalı, 16.02.2006-12.03.2007 tarihleri arasında davalı işverenliğin Ankara Bölge Müdürlüğü'nde çalıştığını, şirket müdürünün primlerini eksik ödemesi, prim kesmesi, hakarete varan ağır sözler söylemesine ve işten çıkarmaya zorlaması gibi tüm olumsuzluklara rağmen çalışmaya devam ettiğini, yerine işçi alınması, istifa dilekçesi vererek çıkmaya zorlanması, işe girerken teminat olarak alınan 5.000 dolarlık 8 adet senedin ve şirketin 10.000,00 TL zarara uğratıldığı iddia ve tehditleri karşısında ailesini geçindirmek zorunda olduğu için işten çıkmak istemediğini, çıkmayacağının anlaşılması üzerine gerçeğe aykırı tutanaklar tutularak savunması alınmadan sebepsiz ve bildirim yapılmadan 12.03.2007 tarihinde işten çıkartıldığını, çalışma süresince kışın 08.00-21.30 saatleri arasında, yaz aylarında ise 08.00-22.00 saatleri arasında çalıştığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, hafta sonu tatili ücreti, fazla mesai ücreti ile bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı-karşı davacı, davacı-karşı davalının davasının reddini savunarak ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini talep etmiştir. Yerel mahkeme, davacı-karşı davalının talebini kısmen hüküm altına almış olup davalı-karşı davacının davasının reddine karar vermiştir. Hüküm süresi içinde davalı-karşı davacı avukatı tarafından temyiz edilmiştir.
1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Taraflar arasında imzalanmış olan iş sözleşmesinin 4. maddesinde ... Bu ücrete fazla çalışma ücretleri dahildir şeklinde açıklamaya yer verilerek ödenen ücretin fazla çalışma ücretini de kapsadığı kabul edilmiştir. Dairemizin kararlılık kazanmış olan uygulamasına göre iş sözleşmesinde yer alan bu tür hükümler fazla çalışma bakımından yılda 270 saatlik kısmın ücretin içinde ödendiği şeklinde değerlendirilmektedir. Belirtilen sürenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının kanıtlanması durumunda zamlı ücretinin ayrıca ödenmesi gerekir. Tanıklar davacının haftalık 45 saati aşan çalışmalarından söz etmişlerdir. Böyle olunca davacının fazla çalışma süreleri hesaplanmalı ve yılda 270 saatlik kısım indirildiğinde bakiye bir hakkın olup olmadığı belirlenmelidir. Buna göre ödenmesi gereken fazla çalışma alacağı olması durumunda fazla çalışma ücreti isteği yönünden hüküm kurulmalı, aksi halde fazla çalışma isteği yönünden talebin reddine karar verilmelidir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.11.2010 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy