(4857 S. K. m. 32, 34, 57) (3095 S. K. m. 1) (1475 S. K. m. 14)
Dava: Davacı, fark kıdem tazminatı, kıdem tazminat faizi, melbusat bedeli, yıllık izin ücreti, ilave tediye ve ek ödeme, tatil zammı, ikramiye farkı ile ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi G. D. T. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2. Kıdem tazminatı ödenmekle feri hak olan faiz hakkı da son bulur. Ancak kıdem tazminatının kısmen ödenmiş olması durumunda tamamı ödeninceye kadar faiz hakkı saklı tutulabilir. Davacının çalışma süresinin eksik hesaplanması sonucu oluşan fark kıdem tazminatı ve geç ödemeden kaynaklanan işlemiş faiz alacağına ilişkin bilirkişi raporunun değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile ret kararı verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
3. Davalı temyiz dilekçesinde ilave tediye (52 yevmiye) ve ek ödemelerin (60 yevmiye) (çalıştıkları gün x 112/365) formülü uygulanarak ödenmekte olduğunu, bilirkişi raporunda ise ilave tediye alacağının (yevmiye x 30) hesap yöntemiyle hatalı hesaplandığını ileri sürmektedir.
Mahkemece, davalı vekiline ek bilirkişi raporunun tebliğ edildiği ve duruşma gününe kadar rapor hakkında beyanda bulunmadığı gerekçesiyle davalının rapor hakkında talep ettiği sürenin verilmesine gerek olmadığına karar verilmiştir. Davalı tarafı daha önce usulüne uygun olarak verilmiş olan kesin bir süre söz konusu olmadığından davalının itirazı değerlendirilmelidir.
Davacının 6772 Sayılı Yasa uyarınca her yıl için 52 günlük ilave tediye hakkı bulunmakla birlikte daimi işçi olup olmadığı ve TİS'ye göre ek ödemeden yararlanıp yararlanmayacağı açıklığa kavuşturulmalıdır. İstek konusu dönemde geçerli TİS'ye göre davacının ek ödeme alıp almayacağı belirlenmeli sonucuna göre karar verilmelidir.
Hesaplamanın buna göre yapılması gerekir. Daha sonra davalı tarafın ödeme itirazı üzerinde ayrıntılı biçimde durulmalı, ödemelerin banka hesabına yapılmış olması durumunda bu husus ilgili bankadan araştırılmalı ve gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle bir karar verilmelidir.
3. Davacının giyim yardımı talebi kabul edilmiştir. Davacının geçici işçi olup olmadığı belirlenerek sonucuna göre talep edilen giyim yardımı ve diğer sosyal haklar hakkında gerekirse ek hesap raporu alınarak bir karar verilmelidir.
4. 4857 Sayılı Kanun'un 34. Maddesi'nde düzenlenen mevduata uygulanan en yüksek faiz, hizmet akdinin devamı süresince hak kazanılan ve ödenmeyen ücret ve ücret benzeri alacaklara uygulanması gereken faizin niteliğini belirtmektedir. Davacı, hizmet akdi içinde kullandığı izinlerin ücretini istememektedir. Dava, hizmet akdinin devamı sırasında kullandırılmayan yıllık izinlerin karşılığı olan alacağın ödenmesine ilişkindir. Yıllık izin Anayasa ve İş Yasası'ndan doğan dinlenme hakkı olup, hizmet akdinin sona ermesi ile alacağa dönüşmektedir. Bu nedenle, dava konusu yıllık izin ücreti alacağına 3095 Sayılı Kanun'dan doğan yasal faizin yürütülmesi gerekirken, yazılı şekilde 4857 Sayılı Kanun'un 34. Maddesi'nde düzenlenen faizin yürütülmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.07.2008 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy