(4046 S. K. m. 22) (406 S. K. Ek. m. 29) (4857 S. K. m. 68) (1475 S. K. m. 14)
Dava: Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, gece mesaisi ücreti, vardiya primi, yemek bedeli, vasıta ücreti, sosyal yardımlar ile hafta tatili ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Y.Tekbaş tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı, davalı işverenin özelleşmesi nedeniyle memur olarak atandığını belirterek kıdem tazminatı isteğinde bulunmuş, mahkemece istek gibi kıdem tazminatı alacağı hüküm altına alınmıştır.
4046 sayılı Özelleştirme Yasasının 22, davalıya ait 406 sayılı kanunu değiştiren 5189 sayılı yasanın Ek 29/4 maddesine göre, kamu kuruluşlarına nakledilen iş yasasına tabi kapsam dışı personele kıdem tazminatı ödenmesi mümkün olmadığından isteğin reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.
3- Davacı dava dilekçesinde 1.11.2004-6.2.2006 tarihleri arasında haftada 6 gün, günde 8 saat çalıştığını belirtmektedir. İş yasasının 68. maddesi gereğince günde yarım saat ara dinlenme süresi düşüldüğünde haftalık 45 saatlik sınır aşılmadığından bu dönem de davacı fazla çalışma yapmış değildir. Buna rağmen anılan dönem içinde fazla çalışma hesaplayan hatalı bilirkişi raporuna itibar edilmesi isabetsizdir. Davacının fazla çalışma alacağı belirtilen dönem dışlanarak kabul edilmelidir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.06.2009 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy