(4857 S. K. m. 34, 53, 63) (YHGK. 05.04.2006 T. 2006/9-107 E. 2006/144 K.)
Dava ve Karar: Davacı, izin, vardiya zammı, vasıta, yemek, sosyal yardım, bayram ve genel tatil, fazla mesai, alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Ş.Ç. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Yargıtay Kararı
1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı işçi davalı S.....Holding Anonim Şirketi hakkında açtığı bu davada yıllık izin ücreti isteğinde bulunmuş, mahkemece talebin kabulüne karar verilmiştir.
Davacının iş sözleşmesi, kadrosunun bulunduğu işyerinin varlık satış sözleşmesi ile 30.6.2004 tarihinde devri sonrasında 06.07.2004 tarihinde dava dışı A.... Şirketi tarafından feshedilmiştir. Bu husus, dosya içindeki fesih yazısı ile daha önce açılan işe iade davasından anlaşılmaktadır.
Yıllık izin ücreti fesih ile alacağa dönüştüğünden kullandırılmayan izin ücretlerinden sorumluluk son işverene ait olmalıdır. Mahkemece izin ücretinden devreden işveren konumunda olan davalı S......Holding Anonim Şirketi'nin sorumlu tutulması hatalı olmuştur.
3- Davacı işçi fazla çalışma ücreti isteğinde bulunmuş, mahkemece haftada 45 saati aşan çalışmaların kanıtlanamadığı gerekçesiyle isteğin reddine karar verilmiştir.
Dosya içinde bulunan nöbet çizelgelerine göre davacı işçi ayda 10 gün çalışmış, bunlardan 8 günde 14'er saat, kalan 2 günde ise 24 saat görev yapmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda göre 14 saat çalışan günler için 2 saat, 24 saat çalışılan dönem için ise 5 saat ara dinlenmesi düşmüş ve toplamda haftalık çalışma süresi 43 saat olarak belirlenmiştir.
Dairemizin Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen uygulamasına göre 24 saat çalışma hallerinde günlük 14 saatin mesaide geçtiği kabul edilmelidir (Yargıtay HGK. 05.04.2006 gün 2006/9-107 E., 2006/144 K). 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesinde günlük mesai 11 saatle sınırlandırılmış olmakla 11 saati aşan çalışmanın karşılığı fazla çalışma olarak ödenmelidir. Şu hale göre davacı işçinin 24 saat çalıştığı günler için günde 3 saat fazla çalışma ücreti hesaplanmalıdır.
Günde 14 saat çalışmanın olduğu günler için ise, bilirkişi raporunda belirlendiği üzere günde 2 saat ara dinlenme süresi düşüldükten sonra 11 saatin üzeri olan 1'er saat de fazla çalışma olarak değerlendirilmelidir. Belirtmek gerekir ki, günde 11 saati aşan çalışmalar, haftalık çalışma süresi 45 saati aşmamış olsa dahi fazla çalışma olarak hesaplanmalı ve işçiye ödenmelidir. Mahkemece gerekirse bilirkişiden bu yönde ek hesap raporu alınmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.
4- Yıllık izin ücreti ve ulusal bayram ve genel tatil ücretleri toplu iş sözleşmesi yerine, 4857 sayılı İş Kanunu'ndan kaynaklanmaktadır. Bu durumda sözü edilen istekler bakımından işletme kredilerine uygulanan en yüksek faize karar verilmesi de hatalı olmuştur.
Mahkemece yıllık ücretli izin alacağı açısından yasal faize geniş anlamda ücret kapsamında bulunan, ulusal bayram ve genel tatil alacakları açısından ise 4857 sayılı İş Kanunu'nun 34. maddesinde belirtilen en yüksek banka mevduat faizine hükmedilmelidir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy