(1475 S. K. m. 14) (4857 S. K. m. 41)
Dava: Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Karar: Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi K. K. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Davacı vekili davacının davalı işyerinde 27.12.1997 tarihinde davalı şirkette satış elemanı olarak çalışmaya başladığını, haftada 6 gün 08.00-20.00 saatleri arasında günde 4 saat fazla mesai yaptığını, belirterek kıdem tazminatı ve fazla çalışma ücret alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.
Davalı işveren vekili davacının 17.12.1997 tarihinde davalı şirkette plasiyer olarak işe başladığını, kıdem tazminatına hak kazanmadığını, mesai saatlerinin hafta içi 08.00-17.00, cumartesi günü 08.00-13.00 saatleri arasında olduğunu, işin gereği fazla çalışma yapanlara karşılıklarının ödendiğini, keza 07.03.2003 tarihli iş sözleşmesinde aylık ücrete fazla çalışma ücretleri de dahil olduğunun kararlaştırıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece davacının 24. Asliye Ceza Mahkemesinin kesinleşen 2005/482 esas, 2009/1040 sayılı karan ile hizmet nedeniyle emniyeti suistimal görevinden ceza aldığı gerekçesiyle kıdem tazminatı alacağının reddine, fazla çalışma ücreti isteğinin kabulüne karar verilmiştir.
Kararı yasal süresi içinde davalı şirket vekili temyiz etmiştir.
1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı - karşı davacı şirket vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı çalışma süresi içinde fazla çalışma yaptığını belirterek fazla çalışma ücreti talebinde bulunmuştur. Davacının imzasını taşıyan ücret bordrolarında her ay değişen miktarlarda prim tahakkuk ettirildiği görülmektedir. Davacının satış elemanı olarak serbest zamanlı çalıştığı ve yaptığı satış miktarına göre prim aldığı dosya içeriğindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Davacının çalışma saatlerini kendisinin belirlediği bu nedenle fazla çalışma yapmadığı kabul edilerek anılan alacağın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy