(4721 S. K. m. 403, 427)
Dava: Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm suresi içinde davalılardan TMSF Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi N. U. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Yargıtay Kararı:
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı, iş sözleşmesinin işyerinin kapatılması gerekçesiyle işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin ücreti alacaklarını istemiştir.
B) Davalıların Cevabının Özeti:
Davalı Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu Başkanlığı, mahkeme kararı gereği diğer davalı şirkete kayyum olarak atandığını, kayyumluk görevinin sona erdiğini savunarak davanın husumet nedeniyle reddini istemiştir.
Davalı Nilüfer Lojistik Şirketi, davacının hizmet süresine ve iddia ettiği ücret miktarına bir itirazlarının olmadığını, iş akdinin kendileri tarafından feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu Başkanlığı temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu Başkanlığı'nın, davacının işçilik alacaklarından sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.
Somut olayda, davalı Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu Başkanlığı (TMSF) diğer davalı şirketin sahipleri hakkında yürütülen bir ceza soruşturması kapsamında Bursa 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 27/06/2006 tarih ve 2006/1118 değişik iş sayılı kararı ile diğer davalı şirkete kayyum olarak atanmıştır.
Davalı Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu Başkanlığı'nın davacının işçilik alacaklarından diğer davalı şirket ile birlikte müteselsilen sorumlu olup olmadığının tespit edilebilmesi için öncelikle kayyumluk müessesesinin hukuki açıdan ele alınması gerekmektedir.
Hukuken kayyum (kayyım), belirli bir işin görülmesi veya malvarlığının yönetilmesi için Medeni Kanunumuzda ve diğer kanunlarda öngörülen durumlarda, vesayet makamınca (Sulh Hukuk Mahkemesince), ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen atanan kişidir.
Kayyımlık (kayyumluk) müessesesi genel olarak Türk Medeni Kanunu ile düzenlenmiştir. Kayyımlık, TMK'nın ikinci kitap (aile hukuku) üçüncü kısmı (vesayet) içinde düzenlenmiştir.
TMK'nın öngördüğü vesayeti önlemlerin en hafifi ancak en çok uygulananı kayyımlıktır. Diğer vesayeti önlemler arasında vasi atama ve kanuni müşavir tayinini sayabiliriz.
TMK'nın 403 üncü maddesine göre kayyım, belirli işleri görmek ya da malvarlığını yönetmek için atanır.
Bir gerçek ya da tüzel kişiye kayyım atanması durumunda, kayyım atanan gerçek veya tüzel kişinin hak veya fiil ehliyeti üzerinde herhangi bir değişiklik meydana gelmemektedir.
Kayyımın hukuki niteliği ve özellikle bir tüzel kişiye atanan kayyımın hukuki niteliği doktrinde tartışmalıdır. TMK'nın 427/1-4. maddesine göre, tüzel kişi gerekli organlardan yoksun kalmış ve yönetimi başka yoldan sağlanamamışsa vesayet makamı tüzel kişiye bir yönetim kayyımı atayacaktır. Atanan bu kayyımın tüzel kişinin temsilcisi mi yoksa onun organı mı olduğu tartışmalıdır.
Bir tüzel kişiye kayyım atanması durumunda, kendisine kayyım atanan tüzel kişinin kişiliği sona ermemektedir.
Ceza muhakemesinde kayyımlık bir koruma tedbiri olup, özel hukuktaki kayyımlıktan farklıdır.
Ceza muhakemesinde kayyımlığın ne zaman sona ereceğine ilişkin bir düzenleme kanunda yer almamaktadır. Özel hukukta düzenlenen kayyımlığın nasıl ve ne zaman sona ereceği kanunda düzenlenmiştir. Ceza muhakemesinde kayyım atanması bir koruma tedbiri olduğuna göre, artık ihtiyaç duyulmadığı zaman, kayyımlığa son verilmesi gerekir. Ayrıca kayyımlık, soruşturma ve kovuşturma sürecinde en geç hüküm anma kadar devam eder. Hükmün verilmesiyle birlikte kayyumlukta sona erer.
Kayyımlıkla ilgili yukarıda yapılan izahlar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde, davalı Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu Başkanlığı'nın davacının işçilik alacaklarından, diğer davalı şirket ile birlikte sorumlu tutulmasının hukuken mümkün olmadığı, bunun kayyımlık müessesesinin hukuki niteliği ile bağdaşmadığı, davalı Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu Başkanlığı'nın davacının işçilik alacaklarından sorumlu tutulamayacağı ve bu nedenle davalı Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu Başkanlığı hakkında açılan davanın husumet yokluğundan reddi gerektiği halde yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.
F) Sonuç:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy