(6100 S. K. m. 371)
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının davalı şirkete ait işyerinde 19.02.2011 - 10.06.2013 tarihleri arasında çalıştığını, hizmet akdine haksız olarak son verildiği işyerinde 07.30 - 19.00 arasında çalıştığı,net maaşının 1.300 TL ücret, aylık 700 TL prim almak suretiyle çalıştığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, dini ve milli bayram, resmi tatil ücret alacakları ile yıllık izin ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davalıya ait işyerinde çalışan davacının 27.05,2013, 28.05.2013 ,29.05.2013, 30.05.2013 tarihlerinde işyerine gelmediği ve kendi isteğiyle işyerinden ayrıldığını, davacının normal mesai saatleri içinde çalıştığı, aylık ücretinin 1.250 TL olduğu,kendisine prim ödenmediği ve prim alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve fazla çalışma ücret hesabı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
Davacı işçi iddiasını tanık beyanları ile ispata çalışmış davalı işveren müşteri ziyaretlerinde kullanılan el terminali dökümlerine dayanmıştır.
Mahkemece davalının savunması üzerinde durulmaksızın ve sunulan kayıtların günlük ve haftalık çalışma sürelerini ispat yönünden bir etkisinin olup olmadığı değerlendirilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.
Hükme esas alınan bilirkişi raporunda işyerinde prim uygulamasının da varlığından söz edilerek davacının aylık ücreti 1250,00-TL ve 650,00-TL prim ilavesi ile 1.900,00 TL ücret üzerinden fazla çalışma ücreti belirlenmiş ve primin fazla çalışmayı karşılama oranı 0,3421 olarak belirlenmek sureti ile hesaplanan fazla çalışma ücretinden bu oranda indirime gidilmek sureti ile fazla çalışma ücretinin belirlendiği açıklanmıştır.
Dairemiz uygulamasında primli çalışmalarda fazla çalışma ücreti hesabı %150 zamlı olarak yapılmayıp fazla çalışma ücretinin zamsız kısmının primle karşılandığı kabul edilerek zam kısmı olan 0,50 oran üzerinden hesap yapılmaktadır. Yargıtay uygulamasında temel ücret ile aylık prim tutarı arasına oran kurulmak sureti ile primin fazla çalışmayı karşılama oranından söz edilerek hesaplama yapılması yöntemi benimsenmemiştir. Bu nedenle davacının fazla çalışma ücreti, saat ücretinin 0,50 oranı üzerinden hesaplanmalı yukarıda belirtilen inceleme ve araştırma sonrasında belirlenecek olan miktardan takdiri indirim hususu da düşülerek bir karar verilmelidir.
F) SONUÇ:
Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01/07/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. (¤¤)