(1475 S. K. m. 14) (4857 S. K. m. 32) (6100 S. K. m. 26)
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, davacının davalı banka nezdinde 22.10.1998-18.11.2014 tarihleri arasında aralıksız olarak çalıştığını, aylık ücretinin net 2.500,00 TL olduğunu, üç ayda bir, bir maaş ikramiye ve gerçekleştirilen satıştan altı ayda bir prim aldığını, 15 yıllık sigortalılık süresi ve 3600 prim ödeme gün sayısını doldurduğu için iş akdini halen yürürlükte olan 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca haklı nedenle feshettiğini, bu konuda ihtarname göndermesine rağmen yasal olarak hak etmiş olduğu kıdem tazminatı alacağının kendisine ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının yasanın gerektirdiği şartlardan olan "emekli olma amacı ve iradesini" taşımadığından emeklilik nedeniyle kıdem tazminatına hak kazanmadığını, talebine dayanak olarak ileri sürdüğü yasal düzenlemenin amacının emekli olma iradesi ile işten ayrılanların emeklilik yaşını beklemeden kıdem tazminatını alabilmelerini sağlamak olduğunu, ancak, davacı için böyle bir durumun söz konusu olmadığını, işinden ayrılmak istemesinin amacının başka bir işyerinde çalışmak olduğu için müvekkili olan bankadaki işinden ayrıldığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz Başvurusu:
Karar, davalı vekili tarafınca temyiz edilmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı bankanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasında tazminat hesabına esas giydirilmiş ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.
Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Giydirilmiş ücretin tespitinde, 4857 sayılı Kanun'un 32. maddesinde sözü edilen asıl ücrete ek olarak işçiye sağlanan para veya para ile ölçülebilen menfaatler göz önünde tutulur. Buna göre ikramiye, devamlılık arz eden prim, yakacak yardımı, giyecek yardımı, kira, aydınlatma, servis yardımı, yemek yardımı ve benzeri ödemeler dikkate alınır.
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.
Somut olayda, davacı, ücretinin 2.500,00 TL net olduğu buna ilaveten belli periyotlarda satış karı primi ve ikramiye aldığını belirtmiştir. Dava dilekçesinde, bunların dışında ayrıca yol ve yemek yardımı sağlandığına dair iddia ve talep olmadığı halde, tanık beyanlarına göre davacının ücretine yol ve yemek yardımı eklenmesi suretiyle tazminata esas ücretin tespiti talep aşımı mahiyetinde olup hatalıdır.
Mahkemece anılan husus göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.09.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)