(4857 S. K. m. 32, 41, 57) (1475 S. K. m. 14)
Dava: Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 26/03/2011-20/10/2014 tarihleri arasında dökümcü olarak 1.650,00 TL net ücretle çalıştığı, kuruma asgari ücret üzerinden bildirildiği, fazla çalışma ve genel tatil çalışması yaptığı halde ücretinin ödenmediği, son yılda yıllık izin kullandırılmadığı, son ay ücretinin ödenmediği, iş akdini haklı sebeple feshettiği iddiası ile kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, aylık ücret, fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, hükmü temyiz eden tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.
Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.
Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.
Somut uyuşmazlıkta; Davacı, fazla çalışma ve genel tatil çalışması yaptığını iddia etmiş, delil olarak tanık deliline dayanmıştır. Davacı tanığı Y. işyerinde 2013-2014 yıllarında 1 yıldan az çalıştığını, davacı tanığı F. ise 2013-2014 yıllarında 5 ay çalıştığını beyan etmiştir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemeyeceğinden, davacı tanıklarının işyerinde davacı ile birlikte çalıştığı süreler belirlenerek bu süreler için fazla çalışma ve genel tatil ücreti hesaplanması gerekir iken, bu tanıkların beyanlarına göre tüm çalışma dönemi için hesaplama yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
3-Kabule göre de; Davacı 20/10/2014 tarihli ihtarname ile fazla çalışma ve genel tatil ücretlerinin derhal ödenmemesini fesih nedeni yapmış ve alacaklarının ödenmesini talep etmiş, ihtarname davalıya 22/10/2014 tarihinde tebliğ olmuştur. İhtarname ile ödenmesi istenen alacaklara temerrüt tarihinden itibaren faiz işletilmesi gerekir iken dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hatalı olup ayrı bir bozma nedenidir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 08/12/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)