(1412 S. K. m. 265, 361)
Dava: Nas'ı izrardan sanık Yusuf'un yapılan yargılanması sonunda; hükümlülüğüne ilişkin Ayancık Sulh Ceza Mahkemesi'nden verilen 29.1.1976 günlü hüküm sanığın temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesince incelenerek bozulmasına dair verilen 11.3.1976 gün ve 1659/1701 sayılı ilama karşı C. Başsavcılığınca; 6. Ceza Dairesinin bozma kararının kaldırılması ve hükmün itirazen tetkik edilmesi istemini bildiren 24.3.1976 gün ve 52 sayılı itiraznamesiyle dosya Birinci Başkanlığa gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Nası izrardan sanık Yusuf'un TCK.nun 516/1, 55/3 ve 647 sayılı Kanunun 4/1-2 maddeleri gereğince cezalandırılmasına ilişkin hükmü özel daire sübuta ilişkin temyiz itirazlarını varit görmeyerek ancak : Oluş ve kabulden anlaşıldığı üzere sanığın hareketi orman lojmanlarına ait sudan haksız surette yararlanmak ve kendi evine su akıtmak için depo ve boruları tahrip etmekten ibarettir. Şu hale göre failin asıl maksadı başkasına zarar vermek hakkı olmayan bir menfaat elde etmek için işletmeye ait su deposunu kendi yararına değiştirmektir. Açıklanan nitelikteki sular için kanun koyucu TCK.nun 513/son maddesinde özel bir hüküm getirdiğinden bu madde yerine yazılı şekilde hüküm tesisini yasaya aykırı bularak bozmuştur.
C.Başsavcılığı itirazında özetle; olayda hususi suların mecrasını değiştirmek fiili teşekkül etmemiştir. Zira sanık lojmana gelen suyun akış yönünün değiştirmemiştir. Oysaki bozmada söz konusu suçun oluşması için bu unsurun daimi olacak şekilde ve suyun içinde aktığı vasıta üzerinde tasarrufta bulunulması suretiyle gerçekleşmesi gerekir. Olayda ise fail; lojmana akan su deposunu tahrip ve iki borunun üzerini açmıştır. 516/ilk fıkra ile uygulama doğru olduğu halde unsurları teşekkül etmeyen 513/son maddeye uyduğundan bahisle bozma yerinde olmadığı gibi olsa bile henüz bu suç için teşebbüs hali ve hırsızlığa teşebbüs durumu söz konusu olup olmadığı düşünülmeksizin yazılı şekilde bozma kararının yasaya aykırı bulunduğundan bu hususların incelenmesi itirazen istenmiştir.
İncelenen dosyaya nazaran; Orman İşletme Müdürlüğü 24.9.1975 günlü dilekçe ile sanığın olay tarihinde lojmana akan su boru ve deposunu tahriple zarara uğrattığından bahisle TCK.nun 516. maddesiyle cezalandırılması için aleyhine (şahsi dava) ikame edildiği hüküm tarihinden sonra olmakla beraber C.Savcısının davaya kamu adına takip edilmediğini dilekçeye zeylen bildirdiği ve davanın böylece CMUK.nun 344 ve müteakip maddelerine göre takip edildiği ancak; 20.11.1975 günlü celseye sanığın geldiği şahsi davacı adına ise herhangi bir kimsenin geldiğine veya gelmediğine veya bu konuda bir mazeret gösterildiğine ilişkin tutanakta bir kayda rastlanmadığı, anlaşılmaktadır. Bu hal ise, CMUK.nun 265. maddesinin 4. bendine aykırı olduğu gibi aynı kanunun 361. maddesine göre bir karar verilebilmesi için mahallince tahkik ve tespiti zorunlu bir hal kabul edilmiştir.
C.Başsavcılığı itirazının esası incelenmeksizin öncelikle bu itibarla kabulü ile özel daire bozma ilamının gerekçesi değiştirilmek suretiyle sanık tarafından temyiz olunan hükmün bu yönden bozulmasına karar verilmelidir.
Sonuç: Açıklanan nedenlerle C.Başsavcılık itirazının esası incelenmeksizin kabulü ile Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 11.3.1976 gün ve 1659/1701 sayılı bozma ilamının gerekçesi değiştirilmek suretiyle sanık tarafından temyiz olunan Ayancık Sulh Ceza Mahkemesi'nin 29.1.1976 gün ve 118/31 sayılı hükmünün "CMUK. nun 265/4 madde ve bendi sarahati hilafına 20.11.1975 günlü oturuma şahsi davacının gelip gelmediği hususu kaydedilmediğinden ve usulün 361. maddesine göre bir hüküm tesis edilmesi için öncelikle mahkemenin bu hususu araştırarak neticesine bakarak bir karar vermesi icap ederken yazılı şekilde mahkumiyet hükmü vermesinin yasaya aykırı bulunduğu, gerekçesiyle BOZULMASINA, depo parasının geri verilmesine 12.04.1976 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy