(765 S. K. m. 456)
Dava: Müessir fiil suçundan sanıklar Kazım ve altı arkadaşının yapılan yargılamaları sonunda; sanıklardan Bayram'ın beraatine, diğer sanıkların hükümlülüklerine dair (Çeşme Asliye Ceza Mahkemesi)'nden verilen 12.3.1982 gün ve 53-21 sayılı hüküm, müdahil vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nce incelenerek bozulup yerine geri çevrilmiştir.
İlk hükümde direnmeye ilişkin aynı mahkemeden verilen 4.3.1983 gün ve 69/10 sayılı son hükmün Yargıtay'ca incelenmesi müdahil vekili tarafından süresinde verilen dilekçe ile istenilmiş, koşulu da yerine getirilmiş olduğundan dosya C. Başsavcılığı'nın hükmün bozulması istemini bildiren 10.11.1983 gün ve 4/3373 sayılı tebliğnamesi ile 1. Başkanlığa gönderilmekle; Ceza Genel Kurulu'nca okundu, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Müessir fiilde bulunmak suçundan sanık Bayram'ın beraatine; TCK.nun 456/1, 463; 647 sayılı Kanunu 4. maddeleri gereğince ve sanık Çoşkun'a ayrıca TCK.nun 55. maddesinin uygulanması suretiyle sonuç olarak Kazım, Şevket, Cevdet ve Ergün'ün, 9000'er lira; Çoşkun'un 6000 lira ağır para cezası ile tecziyelerine ilişkin hükmü, Özel Daire: (Yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine. Ancak:
Travma neticesi müdahilin başlı başına bir uzuv olan sağ kulağında meydana gelen % 40 oranındaki işletme noksanlığının uzuv zaafı niteliğinde bulunduğu gözetilmeyerek, aksine düşünceyi kapsayan Adli Tıp Kurumu'nun raporuna dayanılarak sanıkların TCK.nun 456. maddesinin 2. fıkrası yerine, 1.fıkrası ile cezalandırılması yoluna gidilmesi) isabetsizliğiden bozmuş;
Yerel mahkeme ise: (Müdahilin sağ kulağında % 40 işitme noksanlığı meydana geldiğine dair İzmir Devlet Hastanesi'nin verdiği rapor, suç tarihinde yasal kuruluş olan Adli Tıp Meclisi Başkanlığı'na gönderilerek, adı geçen Başkanlığın nihai kararı ile, açık ve kesin bir şekilde sağ kulaktaki % 40 işitme kaybının uzuv tatili veya zaafı niteliğinde olmadığı belirtilmiştir.
Adli Tıp Müessesesi Kanunu'nun 10. maddesinin 7. fıkrası "Meclis kararları nihai olmakla birlikte, mahkemelerin delilleri serbestçe takdiryetkilerini kısıtlayamaz" hükmünü taşımakla birlikte, mahkemelerin takdirin raporun uygulama kabiliyeti bulunup bulunmaması yönünden kullanabileceği anlaşılmaktadır.
Uygulama birlik ve düzen, ilmi ve fenni görüşünü nihai bir şekilde bildiren Adli Tıp Meclisi raporlarının bugüne kadar mahkemelerce kesin şekilde uygulanmasıyla sağlanmıştır.
Adli Tıp Meclisi kararına aykırı olara hüküm kurulması halinde, Adli Tıp Meclisi kararlarının nihai olma ilkesine uyulmamış olacaktır ki; buda uygulamada aynı mahiyetteki raporlar hakkında değişik kararlar verilmesine neden olacak ve eşitlik prensibi ihlal edilecektir) gerekçesiyle öncekihükümde direnmiştir.
Görüldüğü gibi; oluş ve sübutta Yerel Mahkeme ile, Özel daire arasında herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. uyuşmazlık konusu olan husus: Sanıkların müessir fiilde bulunmaları sonucu müdahil Turgut'un sağ kulağında meydana gelen % 40 oranındaki işitme noksanlığının, "uzuv zaafı" sayılıp sayılmayacağı hususudur.
14.4.1982 tarihli Resmi Gazete'de yayınlararak yürürlüğe giren 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanunu'nun 15. maddesinde, Adli Tıp Kurumu Kanunu'nun 15. maddesinde, Adli Tıp Kurulu'nun görevleri şu şekilde açıklanmaktadır: (a - İhtisas kurulları ve ihtisas daireleri tarafından verilip de mahkemeler ile hakimlikler ve savcılıklarca mahiyetleri itibariyle kanaat verici bulunmayan ve Adli Tıp Genel Kurulu'nda görüşülmesine lüzum görülen işleri, b - İhtisas kurullarında oybirliği ile karara bağlanmamış işleri, c - ihtisas kurullarının verdiği rapor ve görüşleri arasında ortaya çıkan çelişkileri, incelemek ve kesin karara bağlamak).
Anılan madde ile Adli Tıp Genel Kurulu'na verilen "kesin karara bağlamak" yetkisi "tıbbi" konularla, Adli Tıp İhtisas kurullarının görev alanına giren konulardandır. Örneğin müessir fiile maruz kalan mağdurlarda meydana gelen yaraların kaç gün iş ve güçlerine engel teşkil edeceği; olayımızda olduğu gibi mağdurdaki işitme kaybının % 40 oranında olup olmadığı veya zehirlenerek ölen bir şahsın hangi çeşit zehir etkisiyle öldüğü; olay yerinde bulunan boş kovanların aynı tabancadan atılıp atılmadığı gibi konularda Adli Tıp Genel Kurulu'nca verilen raporlar "kesin" ve "bağlayıcı"dır.
Ancak düzenlenen bu raporlara göre yasaların hangi hükümlerinin ihlal edilmiş sayılacağının; ne çeşit yaraların, görme ve işitme noksanlıklarının "uzuv zaafı" veya "uzuv tatili" saylacağının tayin ve tespiti görevli mahkemeye aittir. Nitekim Adli Tıp Kurumu Kanunu'nun 23. maddesinde: (Adli Tıp Genel Kurul Kararları nihai olmakla beraber mahkemelerin delilleri serbestçe takdir hususundaki yetkilerini kısıtlamaz) denilmek suretiyle, bu husus vurgulanmıştır.
Havastan -duyulardan- birinin devamlı zaafı demek, beş duyu organından birinin fizyolojik görevinin devamlı surette zaafa uğraması demetir. Başka deyim ile bir duyu organının görevini gereği gibi yapamayacak hale gelmesi demektir (MANZİNİ - VII, No: 2410 I, a P. 103; GÖZÜBÜYÜK, CİLT 3, S. 377).
Adli Tıp Genel Kurulu öteden beri "bir kulağın işitmesi normalken, travmaya maruz kalan diğer kulakta işitmenin tam yokluğu halinde uzuv zaafının meydana geldiğini; aynı durumda travmaya maruz kalan kulakta işitme tam sağırlık halinde değilse uzuv zaafına girmeyeceğini" kabul etmekte, raporlarındaki değerlendirmelerini bu esaslara göre yapmaktadır (Temel Kanunlarımızın Adli Tıp Yönünden Uygulanması, Muzaffer Güldoğan, S. 50).
Halbuki Yargıtay'ımız, vücudumuzda çift olarak bulunan uzuvlarımızdan tek böbrek, tek göz, tek kulak, tek el gibi organları müstakil bir uzuv saymakta, bunlardan birinin fonksiyonunu tamamen kaybetmesini, TCK.nun 456/3. maddesinin uygulanmasını gerektirir. "Uzuv tatili" fizyolojik görevlerinin devamlı surette zarara uğramasını ise, TCK.nun 456/2. maddesinin uygulanmasını gerektirir "uzuv zaafı" olarak kabul etmektedir (CGK.nun 23.10.1978 gün, 350/387; 25.5.1981 gün, 131/199 sayılı ve önceki pek çok kararı).
Açıklanan hususlar gözönünde tutulduğunda, müdahilin sağ kulağında meydana gelen % 40 oranındaki işitme noksanlığının "uzuv zaafı" niteliğinde olduğunun kabulünde zorunluluk bulunduğundan; sanıkların TCK. 456. maddesinin ikinci fıkrası yerine, birinci fıkrasıyla cezalandırılmasına karar verilmesi, yasaya aykırı olduğundan, müdahil vekilinin temyiz itirazının kabulüyle, direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle, tebliğnamedeki isteme uygun şekilde Yerel Mahkeme direnme hükmünün BOZULMASINA, depo parasının müdahile geri verilmesine, 19.3.1984 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy