(765 S. K. m. 513) (3091 S. K. m. 14)
Dava: Köy Muhtarının müracaatı üzerine Kaymakamlıkça, sanık Ahmet Taşkın'ın köyün karamıkarısı veya uncular yolu küçük kabaca mevkiinde umumun faydalandığı, takiben 2 metre eninde ve 25 metre boyundaki yola vaki tecavüzünün men'ine 22.11.1985 tarih ve 11 sayı ile karar verilmiştir. Daha sonra 17.12.1985 tarihinde sanığın men kararına konu yere 2. kez tecavüzde bulunduğu iddiası üzerine Kaymakamlık 16.1.1986 tarih ve 1986/1 sayı ile, ilk men kararına rağmen sanığın umumun faydalandığı yolu sürmek ve bir kısmınıda mülkünün sınırları içerisine katmak suretiyle vaki 2. tecavüzünün men'ine karar vermiş ve sanık hakkında iş bu kamu davası açılmıştır.
Sanık savunmasında suça konu edilen yerin kendi mülkü olduğunu savunmuş ve savunmasını birinci idari men kararından sonra Köy Muhtarlığı aleyhine açtığı men'i müdahale davasının Asliye Hukuk Mahkemesinin 4.2.1986 tarih ve 1985/67 esas 1986/7 karar sayılı kesinleşen ilamı ile tevsik etmiştir. Anılan ilama ilişkin Asliye Hukuk Mahkemesine ait 1985/67 esas 1986/7 karar sayılı dosyanın tetkikinde; sanığın men kararı üzerine, yerin tapulu mülkü olduğundan bahisle 6.12.1985 tarihinde hukuk mahkemesinde köy muhtarlığı aleyhine men'i müdahale davası açtığı, yapılan yargılama sonunda mahkeme sanığın ibraz ettiği tapuları ile Kaymakamlığın men kararları ile infaz tutanaklarının dava konusu yere uyduğunu, tapuda yol bırakılmamış olduğunu, keza ibraz olunan Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.6.1957 tarih ve 1957/55-77 sayılı kesinleşmiş ilamını da dava konusu yere ait olduğunu belirleyerek, Köyün yol olarak istediği ve müdahale ettiği alandan men'ine karar verilmiştir.
Sanık Kaymakamlıkça verilen ilk men kararından sonra Asliye Hukuk Mahkemesinde açtığı 1985/67 esas sayılı davada suça konu yerin umumi yol olmadığını, tapu ile malik olduğu taşınmazın hudutları içerisinde bulunduğunu savunurken, ikame ettiği delillerden biriside Sulh Hukuk Mahkemesinin Yargıtay 5. Hukuk Dairesincede onanarak kesinleşen 26.6.1957 tarih ve 157/55-77 sayılı ilamıdır. Bu ilam suça konu yerin sanığın tapusu dahilinde olduğunu, davalı Köy Muhtarlığının yol açmak suretiyle vaki müdahalesinin men'ine karar verildiğini içermektedir.
Şu hale göre; Kaymakamlığın 3091 sayılı Yasaya göre vermiş olduğu birinci ve ikinci men kararlarına konu taşınmaz umumi Köy yolu olmayıp sanığın tapuya dayalı özel mülküdür. Yukarıda zikredilen kesinleşmiş Sulh Hukuk ve Asliye Hukuk Mahkemeleri ilamları ile bu husus sabittir.
Yerel Mahkeme ile Özel Daire arasında suçun subutunda uyuşmazlık olmayıp, uygulanacak yasa maddesi ile men kararına konu teşkil eden taşınmaz hakkında sanığın meni müdahale davası açmasına rağmen 3091 sayılı Yasanın 14/1. Yönetmeliğin 34. maddeleri hükümleri karşısında 2. men kararı verilmiş olmasının ve Sulh Hukuk ile Asliye Hukuk Mahkemeleri ilamları kapsamlarının sanık yönünden takdiri tahfife yol açıp açmayacağına ilişkin ise de:
3091 sayılı Taşınmaz Mal Zilyedliğine Yapılan Tecavüzlerin Önlenmesi Hakkındaki Kanunun amaç ve kapsamı 1. maddesinde açıklandığı üzere; gerçek ve tüzel kişilerin zilyed bulunduğu taşınmaz mallarla, kamu idareleri Kamu Kurumları ve Kuruluşları veya bunlar tarafından idare olunan veya Devlete ait veya Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan sahipsiz yerlere veya menfaati umuma ait olan taşınmaz mallara yapılan tecavüz veya müdahalelerin, idari makamlar tarafından önlenmesi suretiyle tasarrufa ilişkin güvenliği ve kamu düzenini sağlamaktır.
Yasanın 14. maddesi:
(Başvuru sırasında, taraflar arasındaki taşınmaz mal anlaşmazlığı hakkında mahkemece ihtiyati tedbir kararı verilmiş veya anlaşmazlık dava konusu yapılmış ise bu kanun hükümleri uygulanmaz..)
3091 sayılı Yasanın uygulama şekli ve Esaslarına Dair Yönetmeliğin 34. maddesi:
(Başvuru sırasında, taraflar arasındaki taşınmaz mal anlaşmazlığı hakkında mahkemece bir ihtiyati tedbir kararı verilmiş veya anlaşmazlık dava konusu yapılmış ise 3091 sayılı Kanun hükümleri uygulanmaz.
Soruşturma memuru soruşturma öncesinde, soruşturma sırasında ve gerek görürse yetkili mamakın emri ile soruşturma sonrasında taşınmaz malla ilgili anlaşmazlığın taraflar arasında Medeni Kanuna göre mülkiyet hakkına dayalı bir müdahalenin men'i veya zilyetliğin ihlali nedeniyle açılmış bir tecavüzün ref'i davasına konu olup olmadığını, taşınmaz mal anlaşmazlığı hakkında mahkemelerce verilmiş bir ihtiyati tedbir kararı bulunup bulunmadığını araştırır.
Bu tür bir davanın açılmış olduğunun veya bir ihtiyati tedbir kararının verilmiş bulunduğunun anlaşılması halinde soruşturma hangi aşamada ise işlemler durdurulur ve bu Kanuna göre karar verilemiyeceği gerekçesi ile birlikte şikayetçiye yazılı olarak duyurulur.
Mahkemeye yapılan taşınmaz malla ilgili başvuru Medeni Kanuna göre müdahalenin meni veya tecavüzün ref'i talebi dışında ise bu durum idarenin soruşturma yapmasına ve karar vermesine engel değildir..) hükümlerini içermektedir.
İdari men kararına konu taşınmazın sanığın tapulu yeri olduğu ve tapusunun ilama dayalı bulunduğu ve 1957 yılında köy tüzel kişiliğinin bu yere vaki müdahalesinin men'ine karar verildiği kesinleşmiş mahkeme ilamı ile sabittir. Sanık adına tapulu olan bu yer hakkında 3091 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı üzerinde durulursa, görülecektir ki yasa ve yönetmeliğin bu hükümleri karşısında bu anlaşmazlık taraflar arasında önceden müdahalenin men'i veya zilyedliğin ihlali nedeniyle açılmış bir tecavüzün ref'i davasıyla halledilmiş bulunduğundan, bu gayrimenkulle ilgili idari men kararı verilemez. Olayımızda idari men kararı verilen taşınmaz hakkında önceden verilmiş müdahalenin men'i kararı vardır. Soruşturma öncesi ve sonrasında bu husus araştırılmadan tecavüzün önlenmesi kararları verilmiştir. Sanığın men edildiği taşınmaz mülkiyet yönünden ihtilafsız olup sanığın kesinleşmiş hukuk mahkemesi ilamına dayanan tapulu mülküdür. O halde sanığın tapulu taşınmazından tasarrufunu önleyen idari karara rağmen bu yerde tasarrufunu sürdürmesi suç teşkil etmez.
Bu itibarla, direnme kararının eylemin suç teşkil etmediği değişik gerekçesi ile bozulmasına CMUK.nun 322. maddesi uyarınca bozma nedenine göre sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmelidir.
Çoğunluk görüşüne katılmayan üye İ.Tekin: Sanığın eyleminin suç teşkil ettiğini, direnme hükmünün Özel Daire bozma doğrultusunda bozulması yolunda oy kullanılmıştır.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle sanığın eylemi müsnet suçu oluşturmadığından direnme hükmünün bu sebeple BOZULMASINA, CMUK.nun 322. maddesi gereğince sanığın atılı suçtan beraatine, 27.04.1987 gününde üçte ikiyi geçen çoğunlukla karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy