(765 S. K. m. 59, 142) (1412 S. K. m. 321, 326)
Dava: Milli duyguları zayıflatmak ve yok etmek amacıyla propoganda yapmak ve Devletin kişiliğine karşı suç işlemek suçlarından sanıklar; Zeki, Zihni Mustafa, Mehmet, Pembe ve Neşet'in milli duyguları zayıflatmak ve yok etmek amacıyla propoganda yaptıklarını kabul ederek TCY.nın 142/3, 59. maddesi uyarınca 4 er yıl 2 şer ay ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin, (Kayseri Devlet Güvenlik Mahkemesi)nce 10.5.1989 gün ve 7-7 sayı ile verilen hükmün sanıklar vekili tarafından temyizi üzerine dosyayı inceleyen, Yargıtay 9. Ceza Dairesi, 20.10.1989 gün ve 2396-4226 sayı ile;
(Suça konu telgraf metnine, savunmayı doğrulayan Van Emniyet Müdürlüğü'nün 30.3.1979 günlü yazısına nazaran yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması) isabetsizliğinden hükmü bozmuş,
Yerel Mahkeme ise, 31.1.1990 gün ve 36/1 sayı ile; karar yerinde yazılı gerekçe ile önceki hüümde direnmiştir.
Bu hükmün sanıklar vekili tarfından temyizi üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 2.4.1990 gün ve 80/101 sayı ile;
(Kısa kararın yazdığı 31.1.1990 günlü oturuma ilişkin tutanağın tutanak yazıcısı trafından imzalanmaması, CYUY.nın 264. maddesine aykırı görüldüğünden bu sebeple direnme hükmünün bozulmasına) karar vermiş,
Yerel Mahkeme ise, 13.6.1990 gün ve 11/14 sayı ile; bozma gereğini yerine getirerek aynı gerekçe ile önceki hükümde direnmiştir.
Bu hükmün de sanıklar vekili tarafından süresinde temyizi üzerine, dosya C. Başsavcılığı'nın "Bozma" istekli 30.7.1990 gün ve 3208 sayılı tebliğnamesiyle 1. Başkanlığa gönderilmekle; Ceza Genel Kurulu'nca okundu, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: İncelenen dosyaya göre;
31.1.1990 gün ve 36/1 sayılı direnme hükmünün, Ceza Genel Kurulu'nun 2.4.1990 gün ve 80/101 sayılı kararıyla bozulması üzerine, Yerel Mahkeme, bozma gereğini yerine getirdikten sonra yeniden aynı kararı vermiştir.
Öncelikle üzerinde durulması gereken husus Yerel Mahkemenin son uygulamasının direnme kararı olup olmadığının belirlenmesidir.
Önceki aşamada Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nca verilen karar bir bozma kararıdır. Bu bozma kararı ile direnme hükmü tamamı ile ortadan kalkmıştır. Özellikle imzasız tutanağın içeriği hiçbir şekilde Özel Dairece incelenip değerlendirilmiş bir tutanak şeklinde kabul edilemez. Aksi takdirde imza eksikliğinden bozmanın hukuki değer ve anlamı kalmaz. Ceza Genel Kurulu'nun bozma kararından sonra, Yerel Mahkeme yeni ve değişik bir hüküm kurmakta serbesttir. Nitekim, Ceza Genel Kurulu kararında açıklanan, bozma nedenlerini yerine getirerek, yeni bir hüküm kurmuştur. Hukuken yeni olan bu hükmün Özel dairece incelenmesi gerekir. Aksi halde, yeni olan bu kararın Özel Daire incelemeden; Ceza Genel Kurulu'nun incelenmesi gibi bir durum ortaya çıkar ki buna usul hukuku elverişli değildir.
Önceki aşamada hükmü bozmakla Özel Dairenin görüşü belli olmuştur, tekrar inceleme yapmasının usul ekonomisine aykırı olarak, davayı gereksiz yere uzatacağı gibi bir görüşe katılmak olanaklı değildir. Çünü, Özel Daire görüşünde her zaman bir değişiklik olabileceği gibi, davaların uzamasını önlemek amacı ile olsa bile, usul yasasının emredici hükümleri gözardı edilemez. Nitekim Ceza Genel Kurulu'nun yerleşmiş görüşü bu yöndedir. Bu nedenle hukuken yeni olan bir kararın öncelikle Özel Dairece incelenmesi gerekir.
Bu itibarla, dosyanın incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.
Sonuç: Açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemenin son uygulaması yeni bir karar niteliğinde olduğundan, temyiz incelemesi yapılamk üzere dosyanın Yargıtay 4. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 22.10.1990 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy