(3091 S. K. m. 14, 15)
Dava: 3091 sayılı Yasaya aykırı davranışta bulunmak suçundan sanık Ahmet'in beraatine ilişkin, Devrekani Sulh Ceza Mahkemesince 19.4.1990 gün ve 112-57 sayı ile verilen hükmün, katılan tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay Sekizinci Ceza Dairesi'nce, 11.12.1990 gün ve 9459-10531 sayı ile;
(Sanığın, şikayetçinin zilyetliğinde bulunan yere elatması nedeniyle idarece 14.4.1989 gün ve 1 sayı ile men kararı verildiği, bu kararın 21.4.1989 tarihinde infaz edildiği, sanığın 25.4.1989 tarihinde taksim ve ortaklığın giderilmesi davası açmasına rağmen, sonucunu beklemeden 7.8.1989 tarihinde tekrar ekmek ve ekinini de biçmek suretiyle elatmasını yenilediği ve böylece yüklenen suçun oluştuğu, Sulh Hukuk Hakimliğince satış suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmiş olmasının idarece verilen karardan önce sanığın haklılığını gösterdiği, bu halin sanık lehine TCY. nın 59. maddesinin uygulanmasını gerektirdiği gözetilmeden ilk başvuruda idarece yapılacak soruşturmada gözönünde tutulması gereken esasları belirleyen Yasanın 14. maddesinden söz edilerek yazılı gerekçeyle beraat kararı verilmesi) isabetsizliğinden bozulmuştur.
Yerel Mahkeme ise, 7.3.1991 gün ve 9/13 sayı ile; 3091 sayılı Yasanın 14. maddesi hükmü karşısında, sanığın eşi tarafından açılan ortaklığın giderilmesi davasından sonra idarece verilen ikinci men kararı hukuken yok hükmünde bulunduğundan yüklenen suç oluşmaz, biçimindeki açıklamalarla önceki hükümde direnmiştir.
Bu hükmün de C. Savcısı tarafından süresinde temyiz edildiğinden dosya Yargıtay C. Başsavcılığı'nın bozma istekli 12.11.1991 gün ve 2371 sayılı tebliğnamesiyle Birinci Başkanlığa gönderilmekle; Ceza Genel Kurulu'nca okundu, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: İncelenen dosyaya göre;
Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, sanığın üzerine yüklenen 3091 sayılı Yasaya aykırı davranışta bulunmak suçunun oluşup oluşmadığı hususundadır.
Kanıtlara bakıldığında; katılanın başvurusu üzerine Devrekani Kaymakamlığı'nca 14.4.1989 gün ve 1 sayı ile;
(Sanığın Y....... Köyü, K.... yeri mevkiinde 3276 m2 miktarındaki taşınmaza yönelik elatmasının önlenmesine) karar verilmiş ve bu karar 21.4.1989 tarihinde yerine getirilerek, taşınmaz katılan Nazım'a teslim edilmiştir.
Bunun üzerine sanığın eşi 25.4.1989 tarihinde Devrekani Sulh Hukuk Mahkemesi'nde katılan Nazım'ı davalı göstermek suretiyle ortaklığın giderilmesi davası açmış, bu dava satış suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilerek 6.11.1989 tarihinde sonuçlandırılmıştır.
Sanık, eşi tarafından Devrekani Sulh Hukuk Mahkemesi'nde davanın açıldığı 25.4.1989 tarihinden sonra yeniden ekmek ve ekinini biçmek suretiyle aynı taşınmaza 7.8.1989 tarihinde ikinci kez elatmada bulunmuş, bunun üzerinde Devrekani Kaymakamlığı'nca 17.8.1989 tarihinde ikinci men kararı verilmiştir.
Bu kanıtlara göre, 3091 sayılı Yasaya aykırı davranmak suçunun oluşup oluşmadığının çözümü için yasal düzenlemeye bakmak gerekir.
3091 sayılı Yasa taşınmaz mal zilyedliğine yapılan tecavüzlerin önlenmesi hakkında tedvin edilmiş olup, gerçek veya tüzel kişilerin zilyed bulunduğu taşınmaz mallarla, kamu yönetimleri, kurumları ve kuruluşları veya bunlar tarafından yönetilen Devlete ait veya Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan sahipsiz yerlere veya menfaati umuma ait olan taşınmazlara yapılan tecavüz veya müdahalelerin, idari makamlar tarafından önlenmesi suretiyle tasarruf güvenliği ve kamu düzeninin sağlanması amaçlanmıştır.
Temeli taşınmaz mal zilyedliğine yapılan tecavüz ve müdahalelerin önlenmesi amacıyla çıkarılan 24 Haziran 1933 gün ve 2311 sayılı Gayrimenkule Tecavüzün Def'ine Dair Kanun ile 24 Nisan 1952 gün ve 5917 sayılı Gayrimenkule Tecavüzün Def'i Hakkındaki Kanunlara dayanmaktadır.
Açıklanan yasalardaki temel espri, idareye verilen yetki ile, taşınmaz mal zilyetliğine yapılan tecavüz ve müdahaleden dolayı bozulan güvenlik ve asayişin sağlanmasıdır.
İdarenin verdiği karar, taşınmaz mal üzerindeki hakları etkileyici nitelikte değildir. İlgililer yargı mercilerine başvurarak üstün haklarını arayabileceklerdir.
3091 sayılı Yasanın konulan amaç ve gerekçesini böylece açıkladıktan sonra, hangi durumlarda uygulama alanı bulunduğunu da belirlemek gerekir.
Yasanın 14. maddesinde bu husus düzenlenmektedir. Buna göre; 3091 sayılı Yasa uyarınca idareye ilk başvuru sırasında, taraflar arasındaki taşınmaz mal anlaşmazlığı hakkında;
a- Mahkemece ihtiyati tedbir kararı verilmemiş veya
b- Anlaşmazlık dava konusu yapılmamışsa,
Bu yasa uygulanabilecektir.
3091 sayılı Yasa ile 5917 sayılı Yasada adli ve idari makamlar arasında sürtüşmelere yol açan bir konuya daha açıklık kazandırılarak; İdarece bu yasaya göre verilmiş bir önleme kararı varken, taşınmaz mal anlaşmazlığına ilişkin dava açılmadan mahkemelerce ihtiyadi tedbir kararı verilemeyeceği de hükme bağlanarak Yasanın hangi hallerde uygulanacağı gösterilmiştir.
O halde, 3091 sayılı Yasaya aykırı olarak ikinci tecavüzün yaptırıma bağlandığı 15. maddesindeki suç, şekli bir suç olup, idarece verilen birinci men kararının yerine getirilmesinden sonra, taşınmazla ilgili olarak dava açılmış olsa bile, ikinci bir tecavüzün varlığı halinde suç oluşur. Aksine kabul yasanın uygulama alanını ortadan kaldıracaktır.
Bu itibarla direnme kararının bozulmasına karar verilmelidir.
Sonuç: Açıklanan nedenlerle, C. Savcısının temyiz itirazları yerinde görüldüğünden direnme hükmünün BOZULMASINA, 02.12.1991 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy