(765 S. K. m. 81, 266, 267) (1412 S. K. m. 326)
Dava: Görevli C. Savcısına görevinden dolayı hakaret suçundan sanık Mehmet Çetinkaya'nın TCK.nun 266/3 ve 81/3. maddeleri uyarınca 24 ay 15 gün hapisi ve 70 bin lira ağır para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin Sivrice Asliye Ceza Mahkemesince verilen 12.2.1992 gün ve 1991/75-1992/3 sayılı hükmün üst C. Savcısı ve sanık tarafından temyizi üzerine dosyayı inceleyen,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2.4.1992 gün ve 2196/2474 sayı ile;
".. incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1 - Sanığın temyiz dilekçesine eklediği Elazığ Askeri Hastanesi raporu karşısında cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığının araştırılmaması,
2 - Oluşa göre görev nedeniyle olmayıp görevi sırasında C. Savcısına söven sanık hakkında TCK.nun 267 maddesinin uygulanmasına yer olup olmadığının tartışılmaması,
3 - Geçmişteki hükümlülüklerinin yerine getirme tarihleri kesin olarak saptanmadan tekerrür hükümlerinin, uygulanması" isabetsizliğinden kararı bozmuştur.
Yerel Mahkeme ise 30.6.1992 gün ve 16/17 sayı ile (1) nolu bozma nedenine uymuş (2) ve (3) nolu bozma nedenlerine karşı "Sanığın görevli C. Savcısına 17.12.1991 tarihinde kesinleşen para cezasını infaz ettirmesi nedeniyle hakaret ettiği saptandığından olayda TCK.nun 267 maddesinin uygulama koşulları bulunmadığı gibi geçmişteki hükümlerinin yerine getirme tarihleri de dosyadaki bilgi ve belgelerden açıkça anlaşıldığından bozma kararındaki görüşe iştirak edilmemiştir, biçimindeki açıklamalarla önceki hükümde direnmiştir.
Bu hüküm sanık tarafından süresinde temyiz edildiğinden dosya Yargıtay C. Başsavcılığının bozma istekli 14.4.1993 gün ve 92/65927 sayılı tebliğnamesiyle Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca okundu gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: İncelenen dosyaya göre;
Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık; sanık hakkında TCK.nun 267 maddesinin uygulama koşullarını bulunup bulunmadığına ve geçmişteki hükümlülüklerinin yerine getirme tarihlerinin kesin olarak saptanıp saptanmadığına ilişkindir.
Yerel Mahkeme bozulan önceki kararında sanık hakkında TCK.nun 267 maddesinin uygulama koşulları bulunup bulunmadığını tartışmadığı halde direnme kararında bu hususu ayrıntılı olarak açıklayıp tartışmıştır.
Yerel Mahkemenin olayda TCK.nun 267. maddesinin uygulama koşulları bulunmadığına ilişkin bu yeni açıklamaları Özel Dairece denetlenmemiş bu husustaki görüşü kararında yer almamıştır. Özel Dairece incelenmeyen bir hususun doğrudan doğruya ilk defa Ceza Genel Kurulunca incelenmesi mümkün değildir. Şeklen direnme gibi görünen bu karar özde ilk karar niteliğinde olduğundan (2) nolu bozmaya eylemli olarak uyulduğunun kabulü gerekir.
Tekerrür hükümlerinin uygulanmasına yönelik bozmaya gelince; sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına yönelik Yerel Mahkeme uygulaması Özel Dairece "Sanığın geçmişteki hükümlülüklerinin yerine getirme tarihlerinin kesin olarak saptanmaması" gerekçesiyle bozulmuşsa da bozmadan önce getirtilip incelenen bu dosyaya eklenen dosyalardan ve düzenlenen sabıka kaydından sanığın geçmişteki hükümlülüklerinin yerine getirme tarihleri kesin olarak belli olduğundan bu yöne ilişkin direnme kararı isabetlidir.
Bu nedenle;
a) (1) nolu bozmaya uyulduğundan,
b) (2) nolu bozmaya eylemli olarak uyulduğundan,
c) (3) nolu bozmaya yönelik direnme kararı isabetli olduğundan,
İşin esasının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.
Sonuç: Yukarıdaki açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme 2 nolu bozmaya eylemli olarak uyduğundan ve 3 nolu bozmaya yönelik direnme kararı da isabetli olduğundan işin esasının incelenmesi için dosyanın özel daireye GÖNDERİLMESİNE, 03.05.1993 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy