(765 S. K. m. 240)
Dava: Görevi kötüye kullanmak suçundan sanık D.A.G.nin TCK. nun 240/2, son 20/3, 59 ve 647 Sayılı Kanunun 4. maddeleri iki defa uygulanarak ve TCK. nun 72. maddesi uyarınca sonuçta 2.100.000 lira ağır para cezasıyla cezalandırılmasına, 5 ay memurluktan yoksun kılınmasına ve bu cezalarının ertelenmesine ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesince 18.12.1997 gün ve 9-15 sayı ile verilen kararın sanık tarafından süresinde temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C. Başsavcılığının onama isteyen 13.12.1998 günlü tebliğnamesiyle Birinci Başkanlığa gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Şanlıurfa Hakimi olarak görev yapan sanığın, tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucu ölüme ve yaralamaya sebebiyet vermek suçlarından 1. Asliye Ceza Mahkemesine açılan; 1995/594 Esas sayılı davaya ilişkin yargılama nedeniyle yapılan keşif sonrası bilirkişice düzenlenen 11.8.1995 günlü raporda olayın kaza olmayıp şüpheli bir durum arz ettiği bildirilmesine rağmen, raporun 2. sayfasına kendi el yazısı ile trafik kazası olarak nitelenmesini ve sanıklara ne şekilde kusur oranı verileceğini belirtip Dikkate alınarak ibaresini eklediği, bunun üzerine bilirkişinin de bu davaya ait raporun 2. sayfasını sanık hakimin yazdığı şekilde düzenlediği,
1996/309 Esas sayılı dosyada bilirkişiye aynı şekilde tariflerde bulunarak raporunu değiştirmesini istediği, 24.5.1996 günlü bu raporda da, kusur oranlarını kendi el yazısı ile değiştirip bilirkişiye iade ederek ondan temize çekip getirmesini istediği, bilirkişinin de bu istek doğrultusunda raporu yeniden düzenleyip mahkemeye verdiği ve sanığın bu suretle iki kez görevde yetkiyi kötüye kullandığı; 1995/594 sayılı dosyadaki bilirkişi raporunun değiştirilen aslının 2. sayfasındaki el yazısının kendisine ait olduğuna dair sanığın kabulü, tanık olarak dinlenilen bilirkişi H.Ş.nin aşamalardaki anlatımı ve soruşturma sırasında ibraz ettiği her iki davaya ait ve suça konu rapor asılları diğer tanıkların anlatımları, savunma, soruşturma dosyası, müfettiş raporu ve tüm dosya kapsamıyla sabit görülmüştür. Bu itibarla, aleyhe temyiz bulunmadığı nazara alınarak cezayı hafifleten nedenlerin nelerden ibaret olduğuna ilişkin gerekçe göstermeyen 4. Ceza Dairesince verilen hükümlerde bu eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan mahkumiyet hükmünün onanmasına karar verilmelidir.
Bir kısım kurul üyeleri dosya kapsamından hafifletici nedenler olduğunun anlaşılması karşısında eleştiride bulunulmaksızın hükmün onanması doğrultusunda görüş bildirmişlerdir.
Sonuç: Açıklanan nedenlerle, sanığın suçun yasal unsurlarının oluşmadığına değinen temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle, eleştirilen husus dışında usul ve yasaya uygun bulunan Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 18.12.1997 gün 9/15 sayılı kararındaki mahkumiyet hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 24.03.1998 günü gerekçede oyçokluğu, sonuçta oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy