(1412 S. K. m. 326)
Dava: Sahte evrak düzenlemek suçundan sanık H.K.'nin beraatına ilişkin İstanbul 1. Ağır Ceza Mahkemesince 26.12.1994 gün ve 277-316 sayı ile verilen karar, katılan vekilinin temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 25.9.1995 gün ve 8659-8945 sayı ile; Hakkında suç duyurusunda bulunulan A.B.H. ve G.Ö. dinlenerek deliller bir bütün halinde değerlenip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken noksan tahkikatla sanığın beraatına karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmuştur.
Yerel Mahkemenin 21.12.1995 gün ve 316-353 sayı ile; Bozmadan önce mahkemece verilen hükmün usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle verdiği direnme kararı da, katılan vekilinin temyizi üzerine CGK. nca, 4.2.1997 gün ve 301/5 sayı ile; Kararda direnme nedenleri gösterilmediği, bozma kararına niçin uyulmadığı ve sanığı beraata götüren nedenler açıklanmadığı gerekçesiyle bozulmuştur.
Yerel Mahkeme ise 5.11.1997 gün ve 87/213 sayı ile; Yargıtay bozmasında belirtilen şahitlerin dinlenmesine daha önce karar verilmiş ve tüm aramalara rağmen bulunamamışlardır. Verilen cevaplardan bulunamayacakları da anlaşılmış ve dinlenilmelerinden vazgeçilmiştir. Keza bu şahıslar hayali olmayıp gerçekten var olan kişilerdir.
Sanık, banka müdürü olan G.Ö.'nün teklifi üzerine tanımadığı A.B.H. adına çıkardığı vekaleti G.Ö.'ye vermiş, G. de bu vekaletnameyi müfettiş diye tanıttığı A.B.H.'ye vererek kredi çekmesini sağlamıştır. Bu, hayatın olağan akışından ve bankanın cevabi yazılarından anlaşılmaktadır. Esasen, krediyi sanık çekmiş ve teminat çekleri ile bonoları vermiş olsaydı bankadan parayı da kendisinin alması gerekirdi biçimindeki açıklama ile Özel Dairece bozulan 26.12.1994 gün ve 227-316 sayılı hükümde direnmeye karar vermiştir.
Bu kararın da, katılan vekilince süresinde temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C. Başsavcılığının bozma isteyen 12.2.1998 günlü tebliğnamesiyle Birinci Başkanlığa gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Dosya içeriğine göre; Yerel Mahkemenin 21.12.1995 gün ve 316-353 sayılı direnme kararı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca usulü nedenle bozulmuş ve Yerel Mahkeme bozma gereğini yerine getirerek yeniden karar vermiştir.
Ceza Genel Kurulu'nun uyum ve kararlılık gösteren içtihatları gereğince, Ceza Genel Kurulu'nun bozma kararı ile direnme hükmü tümüyle ortadan kalkmıştır. Yerel Mahkeme artık yeni ve değişik bir karar vermekte serbesttir. Bozmaya uyularak verilen kararlar da, yeni bir karar olup, hukuken direnme niteliğinde değildir. Bu nedenle öncelikle Özel Dairece incelenmesi gerekmektedir. Özel Dairece incelenmeyen bir hükmün doğrudan doğruya ve ilk kez Ceza Genel Kurulunca incelenmesi Usul Yasasına aykırıdır.
Özel Dairenin görüşünün belli olduğundan bahisle, tekrar inceleme yapmasının davayı gereksiz yere uzatacağı gibi bir görüş de ileri sürülemez. Çünkü, Özel Daire görüşünde değişiklik olabileceği gibi, davaların uzamasını önlemek amacıyla da olsa, emredici usul kurallarının uygulanmasından vazgeçilemez.
Öte yandan Ceza Genel Kurulu'nun bozma kararına uyulduktan sonra verilen kararın yeniden ve doğrudan Ceza Genel Kurulunca incelenmesi, Ceza Genel Kurulu kararlarına direnilemeyeceğine ilişkin CMUK. nun 326. maddesine de aykırıdır. Zira doğrudan doğruya Ceza Genel Kurulunda inceleme yapılması, Yerel Mahkeme kararına direnme niteliği verecek ve Ceza Genel Kurulu bozma kararına direnilebilinirmiş gibi, Yasanın öngörmediği bir durum ortaya çıkacaktır. Bu itibarla, kararın Özel Dairece incelenmesi gerekmektedir.
Sonuç: Açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemenin son uygulaması direnme kararı olmayıp hukuken yeni bir karar olduğundan dosyanın, temyiz incelemesi yapılmak üzere Özel Daireye gönderilmesine isteme aykırı olarak 24.03.1998 günü oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy