(6831 S. K. m. 17, 93)
Dava: İşgal ve faydalanmada bulunmak suretiyle Orman Yasası'na aykırı davranmak suçundan sanık M. S. ve M. S.'ın beraatlerine ilişkin, Artova Sulh Ceza Mahkemesince verilen 15.7.1998 gün ve 52/54 sayılı karar, o yer C. Savcısı ve katılan temsilcisinin temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 27.5.1999 gün ve 4775/6379 sayı ile;
Müşteki H. S. ve gençleştirme sahası bekçisi İ. S.'ın C. Savcılığındaki ve mahkemedeki yeminli beyanlarıyla sanıkların 1996 yılında mahkeme kararıyla yıktırılan ağıllara çadır çekmek suretiyle keçi hayvanı barındırdıklarının ve mahallinde yapılan keşifte yıkılan ağıllardan bir tanesinin yan duyarlarının sağlam olduğu ve üstünün kapatılması suretiyle kullanılabileceğinin anlaşılması ve sanıkların H. S. ve İ. S.'la aralarında herhangi bir husumetin bulunduğunu da ileri sürmedikleri, hususları dikkate alınarak sanıkların sübut bulan eylemlerinden dolayı cezalandırılmaları yerine yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizliğinden bozulmuştur.
Yerel Mahkeme ise 13.7.1999 gün ve 40/55 sayı ile;
Yer gösterme tanığı İ. S. keşifteki beyanında; söz konusu yeri sanıkların kullandıkları hakkında bilgisi olmadığını beyan etmiştir. Mevcut suç tutanağı işgal ve faydalanma nedeniyle değil, hayvan otlattıkları dolayısıyla düzenlenmiştir. Ayrıca, bilirkişi raporunda, işgal ve faydalanma bulunulduğu iddia edilen ağılların üzerini kapatmak suretiyle kullanılabileceği, daha doğrusu birinci ağılda işgal ve faydalanma olabileceği şeklinde yer alan ibare, soyut olup, her türlü kuşkudan uzak bir delil olarak kabul edilemez. Bazı tanıkların C. Savcısına verdikleri ifadelerinde, sanıkların ormanda otlatma yapmış oldukları belirtilmiştir. Ayrıca sanıklardan M. S. köy muhtarı olup, şikayetçi H. S.'ın savcılığa verdiği 13.5.1996 günlü şikayet dilekçesindeki Mertekli Köyü muhtarı bana ait 12 adet keçimi bir çok kıl keçisi var diye hakkımda Zile İlçesi Orman teşkilatına 60 adet olarak dilekçe vermiş, hakkımda 6.000.000 lira tazminat tahakkuk etmiştir. Halbuki, kendisi şu an 400 tane kıl keçisi sahibi olup gençleştirme yapılan ormanlarda barınmaktadır. ibaresinden sanık M. ile şikayetçi H. arasında husumet olduğu açıktır.
Zabıt mümzileri talimatla alınan ifadelerinde söz konusu hayvanları otlatırken yakaladıklarını beyan etmişlerdir. Ayrıca mahkemece verilen bir karar gereği sanıkların, işgal ve faydalanmaya konu edilen ağıllan yıkma zorunlulukları yoktur. İnfazın ilgili orman idaresince yapılması gerekir. biçimindeki gerekçe ile önceki hükümde direnmeye karar vermiştir.
Bu kararın da O yer C. Savcısı ve katılan idare temsilcisi tarafından süresinde temyiz edilmesi üzerine Yargıtay C. Başsavcılığının onama isteyen 16.2.2000 günlü tebliğnamesiyle Birinci Başkanlığa gönderilen dosya Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: İncelenen dosyaya göre;
Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, sanıklara atılan işgal ve faydalanma suçunun sübutuna ilişkindir.
Müşteki H. S.'ın Artova C. Başsavcılığına verdiği 13.5.1996 tarihli dilekçesinde sanıklardan köy muhtarı M. S.'ın devlet ormanında bulunan ve daha önce mahkemece yıkılmasına karar verilen keçi ağılının yıkılmamış duvarları üzerine çadır gererek burayı 400 adet kıl keçisi için barınak olarak kullandığını" ileri sürmesi üzerine, başlatılan hazırlık soruşturması sonunda ormandaki kısmen yıkılmış ağılları, baba-oğul iki sanığın, tamir edip müştereken sahip oldukları 300 adet civarında keçiyi beslemek için barınak olarak kullandıkları iddiasıyla haklarında kamu davası açılmıştır.
Sanıklar aşamalardaki ifade ve sorguları sırasında, ağıllan tamir edip kullanmadıklarını sadece yaylada çadır kurup hayvan otlattıklarını savunmuşlardır.
Müşteki H. S., savcılık ve duruşmadaki beyanları ile keşif sırasında İ. S. ismiyle yer gösterme, tanığı olarak alınan ifadesinde, şikayet dilekçesi içeriğine uygun olarak sanıkların, daha önce mahkemece yıktırılan, Devlet Ormanındaki ağıllara hayvanlarını koyarak Devlet ormanında işgal ve faydalanmada bulundukları iddiasını tekrarlamıştır.
Gençleştirme sahası bekçisi tanık İ. İ. de aşamalardaki anlatımında; sanıklara ait olup daha önce mahkemece yıkılmasına karar verilen ağıllan sanıkların tamir edip hayvanlarını buralarda barındırdıklarını ve devlet ormanında otlattıklarını, Köy İhtiyar Kurulu üyesi olan tanıklar H. E. ve M. D. de; her iki sanığın sahip oldukları 200 -300 adet kıl keçisine müştereken baktıklarını ve bunları ormanda otlatıp ormana zarar verdiklerini beyan etmişlerdir.
12.4.1996 günlü suç tutanağında sanıklardan M. S.'ın 310 adet miktarındaki kıl keçisini gençleştirme sahasında otlattığı belirtilmekte, bu tutanakta yazılı suç nedeniyle orman Yasası'nın 95/4. maddesi uyarınca idarece tahakkuk ettirilen 310.000 lira para cezasının sanık M. tarafından ödendiği dosyadaki belgelerden anlaşılmaktadır.
Yerel bilirkişi keşif sırasındaki beyanında davaya konu ağılların 1994/1995 yıllarında orman idaresi tarafından yıkıldığını, Orman Mühendisi bilirkişi de, keşiften sonra mahkemeye sunduğu raporda Devlet ormanındaki iki ağıldan birincisinin çatısının yıkılmış olmasına rağmen yan duvarlarının sağlam olması nedeniyle işgal ve faydalanmaya elverişli olduğunu, tamamen yıkılmış bulunan ikinci ağılın işgale müsait olmasına karşın buradan yararlanmasının söz konusu olmadığını bildirmişlerdir.
6831 sayılı Yasanın 2896 sayılı Yasa ile değişik 93. maddesinde düzenlenen suç, aynı Yasanın 17. maddesinde, yasaklanan fiillerin işlenmesi veya izne bağlı işlerin izinsiz yapılması halinde oluşmaktadır.
Buna göre;
a- Orman içerisinde yeniden bina yapılması veya eskiden yapılan binaların kullanılmasına, işgaline veya tamirine devam edilmesi,
b- Evvelce açılmış yerlerin işlenmesi, ekilmesi,
c- Orman içinde çadır kurarak veya kayalar içinde barınarak yerleşilmesi,
d- Üzerinde hiçbir orman örtüsü olmayan yerin açılması,
Eylemleri Yasanın 93/1. maddesindeki suçu oluşturmaktadır.
İnceleme konusu olaya ilişkin olarak yukarıda açıklanan kaçamaklı savunmalar, tanık ve bilirkişi beyanları, Devlet Ormanında hayvan otlatmak nedeniyle idarece tahakkuk ettirilip bildirilen para cezasının ödendiğine ilişkin belgelerden oluşan kanıtlar birlikte değerlendirildiğinde; sanıkların üzerlerine atılan işgal ve faydalanma suçunu, yukarda ayrımı yapılan hallerden (a) ve (c) bentlerinde gösterilen hareketleri yaparak işledikleri anlaşılmaktadır.
Bu itibarla, sanıkların mahkumiyetleri yerine beraatlerine karar verilmesinde isabet bulunmamıştır.
Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Üyeleri mevcut kanıtların suçun sübutuna yeterli bulunmadığı düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.
Sonuç: Açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkeme direnme hükmünün isteme aykırı olarak bozulmasına, dosyanın yerine ulaştırılmak üzere Yargıtay C. Başsavcılığına gönderilmesine, 07.03.2000 günü oyçokluğu ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy