(765 S. K. m. 159) (5237 S. K. m. 301)
Cumhuriyeti, askeri kuvvetleri ve emniyet muhafaza kuvvetlerini neşren tahkir ve tezyif etmek suçundan sanık Bülent'in Devletin askeri kuvvetlerini ve emniyet muhafaza kuvvetlerini neşren tahkir ve tezyif etmek suçlarından beraatına; Cumhuriyetin manevi şahsiyetini neşren tahkir ve tezyif etmek suçundan ise 5680 sayılı Yasanın 16/2. maddesi delaleti ile 4744 sayılı Yasa ile değişik TCY.nın 159/1. ve 647 sayılı Yasanın 4. maddeleri uyarınca 1.732.114.800 lira ağır para cezası ile cezalandırılmasına, bu cezasının 647 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca birer ay arayla 10 eşit taksitle tahsiline ilişkin Beyoğlu 2. Ağır Ceza Mah-kemesince 18.04.2002 gün ve 318-132 sayı ile verilen hükmün sanık vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 16.12.2002 gün ve 2421-2485 sayı ile;
"TCK.nun 2. maddesi gözetilerek hükümden sonra yürürlüğe giren 4771 sayılı Yasanın 2. maddesinin (A) bendi ile TCK.nun 159. maddesine eklenen fıkra hükmü uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden ele alınıp değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" gerekçesiyle hükmün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.
Yerel Mahkeme ise 30.04.2003 gün ve 9-76 sayı ile; "Maddeye eklenen fıkra hükmü maddenin özünde ya da suçun unsurlarında herhangi bir değişiklik ya da yenilik öngörmemektedir. Sadece Avrupa Birliğine girme koşullarını tamamlama çabası içerisinde olan ülke-mize en çok yöneltilen düşünce ve ifade özgürlüğünün kısıtlandığı iddialarının önünü kesmek amacı ile uygulamacılara suçun unsurlarını saptamada titizlik göstermelerini emretmektedir.
Eleştirinin hakaret boyutuna ulaşmadıkça cezayı müstelzim olmadığı kuşkusuzdur. Bu durum TCK.nun 159. maddesi metninde zaten vardır. Bu sebeple 4771 sayılı Yasayla maddeye eklenen fıkra olmadan da uygulama aynı idi, sonra da aynı olacaktır. Mahkememizce sanığın zaten eleştri sınırını aşan ve hakaret suçunu oluşturan eylemi cezalandırılmıştır." gerekçesiyle önceki hükmünde direnmiştir.
Bu kararın da sanık vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C. Baş-savcılığının "bozma" istekli 31.12.2003 günlü tebliğnamesiyle Birinci Başkanlığa gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.
CEZA GENEL KURULU KARARI
Sanığın Cumhuriyeti neşren tahkir ve tezyif etmek suçudan cezalandırılmasına karar ve-rilen somut olayda, Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, TCY.nın 159. maddesinde hükümden sonra 4771 sayılı Yasa ile yapılan değişikliğin sanığın hukuki durumunu etkileyip etkilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.
Yerel Mahkemece hüküm kurulmasından sonra 03.08.2002 tarihinde kabul edilip, 09.08.2002 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 4771 sayılı Yasanın 2 inci mad-desinin (A) bendi ile TCY.nın 159 uncu maddesine, "Birinci fıkrada sayılan organları veya kurumları tahkir ve tezyif kastı bulunmaksızın, sadece eleştirmek maksadıyla yapılan yazılı, sözlü veya görüntülü düşünce açıklamaları cezayı gerektirmez" şeklinde bir fıkra eklenmiştir.
Yine, direnme kararından sonra, 07.08.2003 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 4963 sayılı Yasanın 1. maddesi ile TCY.nın 159. maddesinin 1. fıkrasında yer alan yaptırım ve daha önce 4771 sayılı Yasa ile eklenen son fıkra hükmü yeniden değiştirilmiştir.
Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlığın niteliği ve uygulanacak yaptırımın süresinin değişmesi nazara alındığında sanığın hukuki durumunun TCY.nın 2 nci maddesi gereğince bu yeni düzenlemeler çerçevesinde Yerel Mahkemece yeniden ele alınıp, değerlendirilmesi gerekmektedir.
Bu itibarla Yerel Mahkeme direnme hükmünün diğer yönleri incelenmeksizin öncelikle bu nedenden dolayı bozulmasına karar verilmelidir.
Sonuç: Açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkeme direnme hükmünün diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, dosyanın yerine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 17.02.2004 günü tebliğnamedeki isteme uygun olarak oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy