(1412 S. K. m. 305, 310) (765 S. K. m. 71, 74)
Dava: Alıkoyma, ırza geçme ve sövme suçlarından sanık Necmi Çelik'in;
15 yaşını bitirmeyen mağdurlar E. D. ve M. İ.'ye yönelik zorla ırza geçme suçundan TCY'nın 414/2 maddesini iki kez ayrı ayrı uygulamak suretiyle iki kez 12 yıl ağır hapis cezasıyla,
15 yaşını bitirmeyen mağdurlar E. D. ve M. İ.'ye yönelik zorla kaçırma ve alıkoyma suçundan TCY'nın 430/1 maddesini iki kez ayrı ayrı uygulamak suretiyle iki kez 6 yıl ağır hapis cezasıyla,
Mağdur Soner Yeniyol'a yönelik sövme suçundan TCY'nın 482/3. maddesi uyarınca 1 ay hapis ve 445.616.000 lira ağır para cezasıyla cezalandırılmasına,
TCY'nın 71, 74 ve 75/2. maddeleri uygulanarak, cezaların içtima ettirilmesi sonucu sanığın 36 yıl ağır hapis, 1 ay hapis ve 445.616.000 lira ağır para cezasıyla cezalandırılmasına, TCY'nın 77/2. maddesi uyarınca hapis cezasının tenziline ilişkin Ordu Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.06.2004 gün ve 16.06.2004 gün ve 61-91 sayılı hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosyayı inceleyen Yargıtay 5.Ceza Dairesince 07.12.2004 gün ve 7947-7632 sayı ile;
(... İddianame ve esas hakkındaki mütalaada TCK.nun 430/2. maddesi gereğince cezalandırılması istenen sanığa, CMUK.nun 258. maddesi gereğince ek savunma hakkı verilmeden TCK.nun 430/1. maddesi ile uygulama yapılmak suretiyle hüküm kurulması...) isabetsizliğinden bozulmuştur.
Yerel Mahkeme 14.02.2005 gün ve 17-14 sayı ile; "...İddianamede sanığın mağdurları zorla kaçırıp alıkoyduğunun açıkça belirtildiği, iddianame ve mütalaa okunduğunda atılı suçtan haberdar olması dolayısıyla sanığa ayrıca suça konu madde numarasının okunmasına gerek görülmediği, suçun niteliğinin değişmediği, yalnızca iddianamede ve mütalaada sevk maddesinin yanlış gösterildiği, sanığa sevk maddesine göre değil, iddianame içeriğine göre ceza verildiği, bu nedenle ek savunma hakkı verilmesine gerek görülmediği..." gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.
Temyizen incelenmek üzere gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığının "incelenmeksizin mahalline iade" isteyen 18.04.2005 gün ve 62911 sayılı tebliğnamesi ekinde Yargıtay Birinci Başkanlığına tevdi olunmakla Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Olağan kanun yollarından olan temyiz incelemesinin yapılabilmesi için bir temyiz davasının açılmış olması gerekir. Temyiz davasının açılabilmesi için de Ceza Yargılamaları Usulü Yasasının 310. maddesinde aranan iki koşul gerçekleşmiş olmalıdır.
Bunlardan ilki süre, ikincisi istek koşuludur. Yargılama hukukunun temel prensiplerinden olan "davasız yargılama olmaz." ilkesi gereğince temyiz davası konusunda bir istemin bulunması gerekir. İstisnası ise CYUY'nın 305/1. maddesinde gösterilmiştir. Buna göre, onbeş yıl ve daha fazla hürriyeti bağlayıcı cezalara ilişkin hükümler kendiliğinden temyiz incelemesine tabi bulunmaktadır. Ancak bu istisnai hüküm uygulanırken, içtima sonucu tayin olunan toplam ceza miktarına bakılmayıp, içtimaa dahil her bir mahkûmiyet hükmündeki ceza miktarı yönünden ayrı ayrı değerlendirilme yapılmalıdır.
Şayet, süre ve istek koşullarına uygun temyiz davası yoksa veya hüküm kendiliğinden temyiz incelemesine tabi değilse, hükmün Yargıtayca incelenmesi olanaklı değildir. Yerel Mahkemelerin direnme kararlarının temyizen incelenmesi yönünden de bu koşullar aranmalıdır.
Somut olayda;
Temyiz davası açılmadığı gibi, birden çok suç nedeniyle verilen ve sonuçta 36 yıl ağır hapis olarak içtima ettirilen cezaların en ağırı 12 yıl ağır hapis cezasıdır. O halde, istek ve kendiliğinden temyize tabi bulunma koşulları gerçekleşmemiştir.
Bu itibarla, dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmelidir.
Sonuç: Açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemenin direnme kararına karşı temyiz davası açılmadığı gibi, direnme kararına konu mahkûmiyet hükümleri de kendiliğinden temyiz incelemesine tabi nitelikte bulunmadığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesine, 10.05.2005 günü tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy