(5320 S. K. m. 8) (1412 S. K. m. 305, 310)
Dava: Sanığın ormandan işgal ve faydalanma suçundan 6831 Sayılı Yasanın 93/1. maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 150.000.000.-TL maktu, 150.000.000.- TL nispi olmak üzere toplam 300.000.000.- TL avukatlık ücretinin sanıktan tahsili ile katılan idare vekilince verilmesine, suça konu yerde bulunan 500 adet üzüm omçasının 6831 Sayılı Yasanın 93/4. maddesi gereğince zoralımına, 1168.500.000.-TL yargılama giderinin sanıktan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına ilişkin Erbaa Sulh Ceza Mahkemesi'nce verilen 16.07.2004 gün ve 196-317 sayılı hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay C.Başsavcılığı'nca 21.06.2005 gün ve 211542 sayı ile 5320 Sayılı Yasanın 8/2. maddesi uyarınca yeni bir değerlendirme yapılmak üzere dosya mahkemesine gönderilmiştir.
Yerel mahkemece duruşma açılıp, sanığın yüzünde, katılan vekilinin yokluğunda, 26.07.2005 gün ve 196-317 sayı ile sanığın 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 175.-YTL maktu, 175.-YTL nispi olmak üzere toplam 350.-YTL veka1et ücretinin sanıktan tahsili ile katılan idare vekiline verilmesine, suç konusu yerde bulunan 500 adet üzüm omçasının 6831 Sayılı Yasanın 93/4. maddesi gereğince zoralımına, 168,50.YTL yargılama giderinin sanıktan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına, temyiz yolu açık olmak üzere karar verilmiştir.
Taraflarca temyiz edilmeyip, ilk temyize bağlı olarak gönderilen Yargıtay C.Başsavcılığı'nca da, ilk temyiz dilekçesine istinaden düzenlenen tebliğname ile Yargıtay 3. Ceza Dairesi'ne gönderilen dosya, özel dairece 20.04.2006 gün ve 10827-3481 sayı ile;
Sanığın temyizinin 16.07.2004 tarihinde verilen karara yönelik olup, 26.07.2005 tarihinde sanığın yüzüne karşı verilen kararın taraflarca temyiz edilmediği anlaşılmakla, dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine;
Daire Başkanı Y.K.D. ile Daire Üyesi S.B.'nin;
Sanık mahkumiyetini içeren mahkeme kararına karşı, adil yargılamanın temel kurallarından olan ve kaynağını Anayasa'nın 36. ve 154. maddeleri ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin bir Devlet eğer kendi iç hukukunda böylesine bir temyiz hakkı tanırsa, bu yargılamaların 6. maddede bulunan garantilerin kapsamında olduğuna ilişkin içtihadından alan temyiz hak ve yetkisini kullanmıştır. Bu arada meydana gelen 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'ndaki temel değişiklikler nedeniyle, sanığın lehine ya da aleyhine uygulanacak hükmün eski ya da yeni kanundan hangisinin olacağı hususunda mahkemelerin bir karar vermesi gerekecektir. Bu durumda vaki temyiz gereği Yargıtay'ın ilgili dairesinin bir karar vermesi ve sonucuna göre işlem yapılması gerektiği halde; 5320 Sayılı Yasanın 8. maddesi ile bu evrensel yetki Yargıtay'dan alınarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na tanınmış, bu mercie Ceza Dairelerinin değerlendirme yetkisi devredilmiştir. Bundan sonra yerel mahkemece duruşma yapılarak karar verileceği hükme bağlanmıştır. Sanık tarafından önceden yapılan temyiz inceleme isteğinin, bu kararı da kapsaması gerekecektir. Aksi durum, sanığın kendisinden kaynaklanmayan nedenlerle ve yasa koyucunun gerçekleştirdiği yasal düzenlemelerinin, başlamış olan yargılamanın kurallarını değiştirmesi nedeniyle temyiz hakkını fiilen ortadan kaldıracak ya da kısıtlayacaktır.
Bu sonucun yukarıda belirtilen üst hukuk normlarına aykırılık oluşturacağı düşüncesiyle sayın çoğunluk görüşüne katılamıyoruz yönündeki karşı görüşüyle oy çokluğuyla karar verilmiştir.
Yargıtay C.Başsavcılığı'nca 05.06.2006 gün ve 167730 sayı ile;
5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/2. maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca, lehe kanun hükümlerinin uygulanması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılması gerektiğinden bahisle mahalline iade işlemi, süresi içerisinde açılan temyiz davasını sona erdiren bir karar niteliğinde değildir, yerel mahkemece evvelki hükümde hiçbir değişiklik yapılmayıp, aynı hüküm kurulduğundan, sanığın temyiz iradesi devam etmekte ve evvelce açılan temyiz davası geçerliliğini korumaktadır.
Verilmiş bir kararın yasa gereği iadesi üzerine o hükmün yeniden kurulması önceki (ilk) hükme yönelik temyiz iradesini ve doğmuş olan hakkı ortadan kaldırmaz görüşü ile itiraz yasa yoluna başvurarak, özel dairenin mahalline iade kararının kaldırılıp, dosyanın esas hakkında inceleme yapılmak üzere dairesine gönderilmesine karar verilmesi isteminde bulunulmuştur.
Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığı'na gönderilmekle, Ceza Genel Kurulu'nca okundu, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Özel daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Yasası'nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Yasa'nın 8/2. maddesi hükmüne dayanılarak, lehe yasa hükümlerinin değerlendirilmesi yönünden, Yargıtay C.Başsavcılığı'nca mahkemesine iade edilip, mahkemesince de duruşma açılarak karar verilen dosyalarda, önceki temyizin geçerliliğini koruyup korumadığı, başka bir anlatımla bu temyize bağlı olarak, temyiz incelemesinin yapılıp yapılamayacağı noktasında toplanmaktadır.1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5320 Sayılı Yasanın 861. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Yasası'nın 305. maddesi uyarınca, maddede kesin olarak belirtilen hükümler ile re'sen temyize tabi bulunan hükümlere ilişkin istisnalar hariç olağan yasa yollarından olan temyiz incelemesinin yapılabilmesi için bir temyiz davası açılmış olmalıdır. Temyiz davasının açılabilmesi için de, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Yasası'nın 310'uncu maddesine göre iki koşulun varlığı gereklidir.
Bunlardan ilki süre koşuludur. Usul Yasası 310'uncu maddesinde, genel kural olarak tarafların temyiz isteğinde bulunabilecekleri süreyi hükmün tefhiminden, tefhim edilmemişse, tebliğinden başlamak üzere bir hafta olarak belirlemiştir. Temyiz süresi 1412 sayılı CMUY'nın 310'uncu maddesinin 3. fıkrasındaki ayrıksı durum hariç olmak üzere, hükmün açıklanması sırasında hazır bulunanlar yönünden bu tarihte, yokluklarında hüküm verilenler yönünden ise gerekçeli kararın tebliği tarihinde başlar.
Temyiz davasının açılabilmesi için gerekli ikinci koşul ise istek koşuludur. Yargılama hukukunun temel prensiplerinden olan Davasız yargılama olmaz ilkesine uygun olarak temyiz davası kendiliğinden açılmaz, bu konuda bir isteğin bulunması gereklidir. CMUY'nın halen yürürlükte bulunan 305'inci maddesinin 1 'inci fıkrası ile bu kuraldan uzaklaşılmış ve bazı ağır mahkumiyetlerde istek şartından sanık lehine vazgeçilerek, temyiz incelemesinin kendiliğinden (re'sen) yapılması kabul edilmiş ise de, onbeş yıl ve daha fazla hürriyeti bağlayıcı cezalara ilişkin hükümler dışında kalan kararlarda, süre ve istek koşullarına uygun temyiz davası açılmamışsa hükmün Yargıtay'ca incelenmesi olanaksızdır.
Bu şekilde temyiz incelemesinin genel koşullarım belirledikten sonra, 5320 Sayılı Yasanın 8'inci maddesinin 2. fıkrasındaki düzenlemenin niteliği ve sonuçlarının da değerlendirilmesi gerekmektedir.
Kural olarak aksine bir yasal düzenleme bulunmadıkça ve verilen hüküm yasa yolu denetiminde bozulmadıkça, hükmü veren mahkemece dosyanın yeniden ele alınması, yargılama yapılması, yasal olanak olmadığı halde kendi kararım kaldırması, sonradan benzer ya da değişik bir karar vermesi Usul Yasası'na aykırı, hukuki dayanaktan yoksun ve hukuken geçersizdir.
1412 sayılı CMUY'nın326. maddesinde, hükmü bozulan mahkemece, yeniden yapılacak yargılama ve verilecek hükümlere yer verilmiş, 5252 sayılı TCY'nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Yasa'nın9. maddesinde ise kesinleşen hükümler hakkında lehe yasanın uygulanmasında dikkate alınacak hususlar belirtilmiş, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Yasası'nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Yasa'nın 8/2. maddesinde ise; Bu kanunun yürürlük tarihinden önce ilk derece mahkemelerinde karar verilmiş olup, temyiz edilmekle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmiş bulunan dava dosyalarından, lehe kanun hükümlerinin uygulanması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılması gerektiği açıkça anlaşılanlar, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca doğrudan ilgili mahkemesine iade edilebilir. Bu halde, mahkemesince duruşma yapılarak karar verilir hükmüne yer verilmiştir.
Anılan hükümle, ilk derece mahkemelerince verilip temyiz edilen hükümlerde, lehe hükümlerin uygulanması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılmasının gerektiği açıkça anlaşılması halinde, dosyanın doğrudan ilgili mahkemesine iade edilebilme yetkisi Yargıtay C.Başsavcılığı'na tanınmış, bu hüküm uyarınca gönderilen dosyalarda, iade kararının mahkemesince benimsenmesi halinde yeniden duruşma açılarak hüküm verme ödevi doğacaktır.
Kuşkusuz, başlamış olan temyiz sürecini bu aşamada sonlandıran ve yeni bir süreç başlatan bu işlem, Ceza Muhakemesi Yasası'ndaki sisteme aykırı ve yeni bir hüküm verilmesi zorunluluğu nedeniyle de, bozma etkisi doğurması bakımından, Usul Yasamızdaki sistemle bağdaşmıyor ise de, yerel mahkemelere önceki hükmü ıslah veya değiştirme yetkisi de veren ve kesinlikle yeni hüküm kurma zorunluluğu yükleyen bu istisnai düzenleme, pozitif bir hukuk normu olarak yasadaki yerini almıştır. Kuralın yerindeliği ve sisteme uyumluluğu tartışılabilirse de, anılan norm geçerliliğini korudukça yargı mercileri ona uymak yetki ve sorumluluğu taşımaktadır.
Mahkemece iade kararı benimsenerek duruşma açılması halinde, artık önceki hüküm varlığını yitirmiş olacak ve yeniden hüküm verme zorunluluğu doğacaktır. Verilen yeni hükmün önceki ile aynı olması veya değişik olması da, verilen kararın yeni hüküm olduğu gerçeğini değiştirmeyecektir. Zira duruşma açılmakla, mahkemece öncekinden bağımsız ve yeni bir hüküm verme olanağı doğmuş olacaktır.
Bu nitelikteki bir hükmün temyizen incelenebilmesi, CMUY'nın 305. maddesindeki re' sen temyize ilişkin koşullar saklı kalmak kaydıyla, yasa yoluna başvuru hak ve yetkisine sahip kişiler tarafından, usulüne uygun olarak temyiz edilmesine bağlıdır.
Kendine özgü ve geçiş dönemine ilişkin bir düzenleme olan bu hükmün, birtakım adaletsizliklere neden olacağı veya başlamış olan temyiz sürecini sona erdirmesi nedeniyle mevcut yasalarla çatıştığı ve genel ilkelere aykırı olduğu ileri sürülebilirse de, açık olan bu yasal düzenleme karşısında başka türlü bir uygulama yapma olanağı bulunmamakta, diğer yönden bu hüküm başlamış olan temyiz sürecini sona erdirmekte ise de, ilgililerin yasa yoluna başvuru haklarım ortadan kaldırmamakta, yeniden hüküm verilmekle ilgililer bu haklara yeniden sahip olmakta ve yeni bir süreç başlatabilmektedirler.
İnceleme konusu somut olayda, iade kararı üzerine mahkemece duruşma açılarak yeniden karar verilmiştir. Verilmiş bu kararın öncekinin aynı veya farklı olması verilen hükmün yeni olma niteliğini değiştirmemektedir.
Erbaa Sulh Ceza Mahkemesi'nce iade üzerine verilen 26.07.2005 gün ve 196-317 sayılı hüküm yasa yollarına başvurma hak ve yetkisi bulunan kişilerce temyiz edilmediğinden ve re'sen de temyize tabi olmadığından, dosyanın özel dairece incelenmeksizin mahalline iade edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.
İncelenen dosyada, hükmün Anayasa'nın 40/2 ve 5271 Sayılı Yasanın 34/2, 231/2, 232/6 madde ve fıkralarına uygun olarak başvurulacak yasa yolunun süresi, mercii ve başvuru şekli 'açıklanmak suretiyle tefhim edilmemiş ise de, 5271 Sayılı Yasanın 406. maddesi uyarınca eski hale getirme nedeni olarak sayılıp sayılmayacağı, anılan yasanın 40 vd. maddeleri gereğince eski hale getirme isteminde bulunulduğunda CMUY'nın 311. maddesi hükmü de dikkate alınarak, mahkemesince değerlendirilebileceğinden, bu aşamada Yargıtay C.Başsavcılığı'nın itirazının reddine karar verilmelidir.
Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Üyesi A.S.E.;
Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/2. maddesi Bu kanunun yürürlük tarihinden önce ilk derece mahkemelerince karar verilmiş olup, temyiz edilmekle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmiş bulunan dava dosyalarından, lehe kanun hükümlerinin uygulanması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılması gerektiği açıkça anlaşılanlar, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca doğrudan ilgili mahkemesine iade edilebilir... hükmünü içerdiği halde, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmadan dosyanın geri gönderilmesi üzerine; yerel mahkemece, evvelki hükümde hiçbir değişiklik yapılmadan aynı hüküm kurulmuştur. Yeni yasanın daha az ceza gerektirmesi ve buna uygun bir karar verilmesi halinde temyiz istemi aranmalı, yeni karar eski kararın aynı ise aranmamalıdır. Burada lehe yasanın uygulanmasını gerektiren bir durum yoktur. Mahkeme bu hususu belirlemiştir. Bu durumda önceden temyiz isteminde bulunan sanığın temyiz hakkını ortadan kaldıramayız. Aksine davranışlar Türkiye Cumhuriyeti Anayasası 'nın36 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (İHAS) 6. maddelerinde düzenlenen adil yargılama ilkeleri ile yine Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/son maddesinde ifadesini bulan Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır hükmü karşısında, bir suçtan hüküm giyen kimsenin üst mahkemeye başvurma hakkım düzenleyen ve usulünce onaylanarak yürürlüğe konulan İnsan Haklarının ve Temel Özgürlüklerinin Korunmasına İlişkin Sözleşme'ye Ek 7 Numaralı Protokol hükümlerine aykırıdır. Dolayısıyla sanığın önceki temyiz istemi geçerli sayılmalı ve dosya incelenmelidir.
Görüşüyle, diğer yedi kurul üyesi ise Yargıtay C.Başsavcılığı itiraznamesindeki gerekçelerle, itirazın kabulü yönünde oy kullanmışlardır.
Sonuç: Açıklanan nedenlerle,
1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının REDDİNE,
2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığı'na TEVDİİNE, ilk müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından 27.06.2006 günü yapılan ikinci müzakerede oyçokluğu ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy