(765 S. K. m. 456, 572) (647 S. K. m. 4) (6136 S. K. m. 13) (5252 S. K. m. 9) (5271 S. K. m. 223, 264) (YCGK. 14.03.2006 T. 2006/1-39 E. 2006/39 K.)
Dava: Hükümlü B. Akpınar'ın; 1- Mütecaviz sarhoşluk suçundan, TCY'nın 572/1, 59 ve 647 sayılı Yasanın 4. maddeleri uyarınca, 118.638.000 lira hafif para cezasıyla,
2- 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan, 6136 sayılı Yasanın 13/1 ve TCY'nın 59. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 118.638.000 lira ağır para cezasıyla,
3- Etkili eylem suçundan, TCY'nın 456/3, 51/1 ve 59. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün ağır hapis cezasıyla,
Cezalandırılmasına, 3 yıl süre ile kamu hizmetlerinden yasaklanmasına, deneme süresi içinde suç işlediğinden karar kesinleştiğinde, şartla tahliye kararının geri alınması hususunda ayrıca karar verilmesine, ilişkin Kilis Ağır Ceza Mahkemesince verilen 28.03.2002 gün ve 125-41 sayılı hüküm, temyiz üzerine, Yargıtay 4. Ceza Dairesince 31.3.2004 gün ve 1934-4197 sayı ile, etkili eylem ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçları yönünden onanmış, mütecaviz sarhoşluk suçu yönünden ise bozulmuş, Mahalli mahkemece bozmaya uyularak, 6.7.2004 gün ve 115-162 sayı ile bu suçtan sanığın beraatına karar verilip, 9.7.2004 gün ve 130 sayılı karar ile, Kilis Ağır Ceza Mahkemesinin 7.7.1992-88/101 sayılı ilamı nedeniyle, şartla tahliyesinin geri alınmasına ve 12.6.2001-20.11.2010 tarihleri arasındaki sürenin aynen çektirilmesine karar verilmiştir.
Hükümlünün hukuki durumunun, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesindeki ilkeler doğrultusunda değerlendirilmesinin C.Savcılığınca mahkemesinden istenmesi üzerine, Kilis Ağır Ceza Mahkemesince evrak üzerinde yapılan inceleme sonunda, 16.6.2005 gün ve 89-109 sayı ile, yeni yasaların hükümlü lehine hükümler içermediği gerekçesiyle, önceki cezaların aynen infazına Yargıtay yolu açık olmak üzere karar verilmiştir.
Hükümlünün yasal süre içerisinde, yasa yollarına başvurması üzerine, Yargıtay 3. Ceza Dairesince 10.10.2005 gün ve 10469-19854 sayı ile;
... 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 9. Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 98.-108. maddeleri duruşma yapılmaksızın evrak üzerinde karar vermeyi olanaklı kılmıştır. Evrak üzerinde verilen kararlar temyizi kabil olmayıp, itirazı kabil kararlardandır.
Öncelikle bu hususun merciince değerlendirilerek sonuçlandırılabilmesi için 5271 sayılı CMUK. nun 264. maddesine göre hükümlünün dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulüyle itiraz konusunun mahallinde merciince incelenip sonuçlandırılmak üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine... karar vermiştir.
Dosyanın gönderildiği itiraz mercii ise, 20.3.2006 gün ve 121 müt sayı ile, kararın temyiz incelemesine tabi olduğu görüşüyle, dosyanın mahkemesine iadesine karar vermiştir.
Yargıtay C.Başsavcılığıca 24.09.2006 gün ve 171161 sayı ile;
Verilen kararın hüküm niteliğini taşıdığı ve temyiz yasa yoluna tabi olduğu gerekçesiyle, itiraz yasa yoluna başvurularak, temyiz incelemesi yapılabilmesi için dosyanın tebliğname düzenlenmek üzere, C.Başsavcılığına tevdiine karar verilmesi isteminde bulunmuştur.
Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık, 765 sayılı Türk Ceza Yasasının yürürlükten kalkması ve 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının yürürlüğe girmesi nedeniyle, önceki ve sonraki yasal düzenlemelerden hangisinin lehe olduğunun saptanması bakımından kesinleşen hükümler üzerinde yapılacak yargılama sonucunda verilecek kararın niteliği ve bu karara karşı hangi yasa yoluna başvurulabileceğinin belirlenmesine ilişkindir.
Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.3.2006 gün ve 39-39 sayılı kararı ile istikrar kazanmış kararlarında vurgulandığı üzere, hükümlü hakkındaki mahkumiyet hükmünün kesinleşmesi üzerine, 5237 sayılı Yasa hükümleri kapsamında durumunun değerlendirilmesi istemiyle yapılan başvuru, 5237 sayılı Yasa hükümlerinin lehe olmadığı gerekçesiyle Kilis Ağır Ceza Mahkemesince 16.06.2005 gün ve 89/109 sayılı karar ile ret edilmiştir. Bu ret kararı yarattığı sonuç itibariyle 5271 sayılı Yasanın 223. maddesi kapsamında, hüküm niteliğinde olduğundan, temyiz yasa yoluna tabidir. Bu nedenle Yargıtay 3. Ceza Dairesince, ret kararının itiraz yasa yoluna tabi olduğu gerekçesiyle dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine ilişkin kararı yerinde değildir.
Bu itibarla, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile, Özel Dairenin dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine ilişkin kararının kaldırılmasına, Kilis Ağır Ceza Mahkemesince verilen kararın temyizen incelenmesinin sağlanması için, Yargıtay C.Başsavcılığınca ret kararıyla ilgili olarak 12.9.2005 tarihinde 154588 sayılı tebliğname düzenlenmiş ise de, anılan tebliğnamede esasla ilgili herhangi bir görüş yer almadığından, yeniden tebliğname düzenlendikten sonra, dosyanın Özel Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine karar verilmelidir.
Sonuç: Açıklanan nedenlerle;
1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,
2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 10.10.2005 gün ve 10469-19854 sayılı kararının KALDIRILMASINA,
3- Hükümlünün süresi içindeki istemi nedeniyle Kilis Ağır Ceza Mahkemesinin 16.06.2005 gün ve 89-109 sayılı kararının temyizen incelenmesi için dosyanın tebliğname düzenlendikten sonra Özel Daireye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2006 günü oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy