Yargıtay Ceza Genel Kurulu 2006/3-35 Esas 2006/97 Karar

(6831 S. K. m. 110) (5237 S. K. m. 40, 59) (647 S. K. m. 5)

Kasten orman yakmak suçundun sanığın, 6831 Sayılı Yasanın 110/4 ve TCY'nın 59. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay ağır hapis ve 24.756.631.000.-Lira ağır para cezasıyla cezalandırılmasına, hakkında aynı yasanın 40. maddesinin uygulanmasının, 647 Sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca para cezasının birer ay ara ile on eşit taksitte ödenmek üzere taksitlendirilmesine, 170.725.000 -Lira ağaçlandırma giderinin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte sanıktan tahsili ile katılan daireye verilmesine, nispi harç, vekalet ücreti ve yargılama giderinin tahsiline ilişkin Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 02.12.2004 gün ve 161-362 sayılı hüküm, sanığın temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesi'nce 20.04.2005 gün ve 287-3212 sayı ile;

Yargılamanın dayanağını teşkil eden 11.04.2004 tarihli olay yeri tespit tutanağında sanığın olay yerine l km. mesafede yakalandığının belirtilmiş olmasına, 02.07.2004 tarihli oturumda ifa­delerine başvurulan ve olay yeri tespit tutanağında imzası bulunan M. ve I. adlı görevlilerin sa­nığı ve yanındaki şahısları yangın sahasına 1 km. mesafede gördüklerini, tedirgin olmaları üze­rine şüphelendiklerini ve karakola getirdiklerini, ifadelerine başvurduklarını, bu şahıslardan iki­sinin yangını F. adlı sanığın çıkardığını söylediklerini bildirmiş olmalarına, olayın tanıkları A.Z. ve A. adlı kişilerin jandarmada verdikleri ifadelerinde yangını sanık F. adlı kişi tarafından çıkarıldığını belirtmiş olmalarına, her iki tanığın yargılama aşamasında verdikleri ifadelerinde jan­darmadaki ifadelerini yalanlayarak, yangını sanığın çıkarmadığını söyleyip duruşmada verdikle­ri ifadenin doğru olduğunu bildirmiş olmalarına göre olay yeri tespit tutanağında imzası bulunan ve jandarmada tanıkların ve sanığın ifadesini alan jandarma görevlileri, M., jandarma erleri K, ile olay tanıkları A.Z., A. ve sanığın huzurda hep birlikte yüzleştirmeleri yapılarak tanık ifadeleri arasındaki çelişki tamamıyla giderildikten sonra olay yerinin piknik alanı olup dosya krokilerden yangın sahasının yol kenarı olduğu başka şahısların da bu sahaya gelip gitmesinin muhtemel olduğu da değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumun tayini gerekirken inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizliğinden bozulmuştur.

Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 28.06.2005 gün ve 200-225 sayı ile;

Görgü tanıkları durumunda bulunan A. ve A.Z. jandarmada 11.04.2004 tarihli ifadelerinde ormandaki yangını sanığın çıkarttığını ve sanığın 15 metre koştuktan sonra tekrar orman alanını bir kez daha ateşe verdiğini ve yakma diyerek bağırmalarına rağmen sanığın uyarıyı dinlemediğini açıkça bildirmişlerdir.

Adı geçen görgü tanıkları duruşmada, bu ifadelerine kabul etmemişler ise de, olayın hemen akabinde alınan oluşa uygun beyanları karşısında duruşmadaki ifadeleri sanığı suçtan kurtarmaya yönelik bulunmuştur. Kaldı ki görgü tanıklarının hazırlık soruşturması sırasında arkadaşları olan sanığa suç yüklemeyi gerektiren bir sebep mevcut değildir. Kasten orman yakmak için elde edilen bu kadar elverişli delillerle müsnet suçtan sanığın mahkûmiyeti cihetine gidilmiştir.

Diğer taraftan zabıt mümzisi M., zabıt mümzisi K. ve zabıt mümzisi I., daha önce dinlenmişler ve 156 jandarma telefonuna ihbar gelmesi üzerine olay yerine gittiklerini üç kişi ile kar­şılaştıklarını, bunlardan iki kişinin yangını F'nin çıkarttığını söylediklerini, buna göre tutanak düzenlediklerini beyan etmişler, böylece ormandaki yangını sanık F'nin çıkarttığını teyit etmişlerdir.

Bozma ilamı ile görgü tanıkları ve zabıt mümzilerinin yüzleştirilmeleri gerektiği öngörülmüştür. Zabıt mümzilerinin görgüye dayalı bilgileri yoktur, sadece zabıt mümzileri görgü tanıklarının ifadelerini almışlar ve yangının F. tarafından çıkarıldığını tespit etmişlerdir. Görgü tanıklarının duruşmada ifadelerini değiştirmeleri ve verdikleri ifadeyi kabul etmemeleri gerçeği değiş­tirmez, diğer yandan uygulamada yüzleştirmeler bir sonuç vermemekte ve esasen herkes ifade­sini tekrarlamakta, çok defa bunların hepsinin bir araya getirilmesi de mümkün olamamaktadır. Görgü tanıkları, jandarmada işi yapanın kesinlikle sanık olduğunu açıkça bildirmişlerdir.

Asgari haddi 10 sene olan bir suçtan dolayı tam bir kanaat hasıl olmadan mahkemenin mahkûmiyet hükmünü vermesi mümkün değildir, gerekçeleriyle ilk hükümde direnilerek, bu kez sanığın 6831 Sayılı Yasanın 110/4, 5237 Sayılı Yasanın 62, 63 ve 54/2. maddeleri uyarınca, 8 yıl 4 ay hapis ve on eşit taksitte ödenmek üzere 24.755.-YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, 170.-YTL ağaçlandırma giderinin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte sanık­tan tahsili ile katılan idareye verilmesine, nispi harç ve vekalet ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmiştir.

Bu kararın da süresi içinde sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığı'nın bozma istekli 14.02.2006 gün ve 180298 sayılı tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığı'na gönderilmekle Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nda okundu, gereği konuşulup düşü­nüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Ceza Genel Kurulu Kararı

Sanığın kasten orman yakmak suçundan cezalandırılmasına karar verilen olayda, özel daire ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık, tanıklar ve görevlilerin yüzleştirilmeleri suretiyle soruşturmanın genişletilmesine gerek bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır

Ancak Ceza Genel Kurulu'nda yapılan müzakereler esnasında, Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca, ön sorun olarak toplanan kanıtların hüküm vermeye yeterli olduğu, tanıklar ve gö­revlilerin tekrar dinlenilmeleri ve yüzleştirmelerinin sonuca etkili olamayacağı oyçokluğuyla karar­laştırıldıktan sonra, bozma ilamının niteliği de nazara alınarak esas hakkında incelemeye geçilmiştir.

11.04.2004 tarihli olay yeri tespit tutanağına göre, saat 12.30 sıralarında 156 jandarmaya Burç Ormanlarında iki ayrı yerde orman yangınının olduğunun bildirilmesi üzerine, olay yerine gidildiği, iki ayrı yerde yangının olduğunun görülmesi üzerine gerekli önlemler alınıp, Büyükşehir Belediye ekiplerine haber verildiği, itfaiye ekipleri ile birlikte yangının söndürüldüğü, ya­pılan araştırmada, hiçbir neden olmadan, kuru çam yapraklarını tutuşturmak suretiyle yangının F. tarafından çıkarıldığının saptandığı, adı geçen şahsın olay yerinin yaklaşık 1 km. ilerisinde yakalandığı, çıkan yangında can ve mal kaybının olmadığı,

11.04.2004 tarihli değer tespit tutanağına göre ise; yangının örtü yangını olarak meydana geldiği, iki yerde 100 metrekarelik alanda 27 ağacın bulunduğu, 5-6 tanesinde gövde yangını oluştuğu, ancak büyümeyi ve gelişmeyi engelleyecek şekilde ağaçların zarar görmediği,

Jandarma görevlilerince düzenlenen 11.04.2004 tarihli olay yeri inceleme raporuna göre de;

Saat 14.15 itibariyle olay yerine gelindiğinde, yangının söndürülmüş olduğu, olayın birbiri­ne 112 metre mesafede iki ayrı bölgede meydana geldiği, birinci bölgede 9x7.80 metre genişliğinde bir alanın yarattığı, 7 çam ağacının kısmen zarar gördüğü, bu yerin 112 metre güneyinde bulunan ikinci yerde ise 17x 18 metre genişliğinde bir alanın yandığı, kısmen 25 ağacın zarar gör­düğü, olay yerine gelen Şahinbey İlçe Jandarma Komutanlığı ekiplerince, olayla ilgili olarak. A., A.Z. ve F. isimli şahısların şüpheli olarak yakalandığı,

Anlaşılmaktadır.

Kollukta susma hakkını kullanan sanık F., C.Savcılığı'nda alınan beyanında; olay günü A.Z. ve A. ile dolaşıyorduk, uzak bir yerde yangının çıktığını, iki erkek bir kadının yangını söndürmeye çalıştığını gördük, mesafemiz 150-200 metre kadardı, daha uzakta aileler piknik yapıyor­du, yangını söndürmek için yardıma gitmedik, zaten fark ettiğimiz anda, üç kişi müdahale etmiş, az bir şey kalmıştı, olay yerinden ayrılarak hayvanat bahçesine doğru yürüyerek gittik demiş,

Tanıkların anlatımları hatırlatılarak sorulduğunda; ormanı yakmadım, arkadaşlarımın ne­den böyle beyanda bulunduklarını bilmiyorum. Kendilerini kurtarmak için bu şekilde beyanda bulunmuş olabilirler, jandarma, yangını gördükten yaklaşık beş dakika sonra gelmiştir. Söyledi­ğim şahısları neden bulamadıklarını bilemiyorum, ancak suçlu olarak bizi yakaladılar şeklinde savunma yapmış, diğer aşamalarda da benzer şekilde savunma yaparak suçlamaları red etmiştir.

Tanık A., olay günü kollukta alınan beyanında; K ve A.Z. ile aynı mahallede otururuz, bu­gün saat 11 sıralarında parkta F. ile buluştuk, bir süre sonra yanımıza A.Z. geldi, Burç Ormanlarına gitmemizi söyleyince kabul ettik, birlikte ormana gittik, gezmeye başladık, izci kampı mev­kiine geldiğimizde F. cebindeki çakmağı çıkardı, kâğıtları toplayıp ateşe verdi, ormanlık alan yanmaya başladı, F. kaçtı, biz de kendisini takip ettik, ilk yaktığı yerden 15 metre sonra ormanı bir kez daha ateşe verdi, yakma dediysek de bizi dinlemedi, arkadaşım A. ile söndürmek istedik ama suç bizim üstümüze kalır diye F'nin arkasından koşmaya başladık, 500 metre uzaklaştıktan sonra ormanın kenarına oturduk, bir süre sonra jandarma gelerek bizi yakaladı, ormanı yakan F'dir, ancak neden yaktığını bilmiyorum demiş,

Duruşmada saptanan beyanında ise; huzurdaki sanık ve A. ile birlikte ormandan geçtiklerin­de, üç kişinin yanan ormanı söndürmeye çalıştığını gördüklerini, ileriye gidip tepede beklerken jandarma görevlilerinin gelip kendilerini götürdüğünü, şüpheli olduklarını ve kot pantolonlu ola­nın yaktığını söylemeleri nedeniyle korkudan ormanı F'nin yaktığını söylediğini aslında onun yakmadığını, önceki ifadesinin doğru olmadığını söylemiştir.

Tanık A.Z. olay günü kollukta alınan beyanında; diğer tanık A'nın anlatımını aynı cümleler­le tekrarlamıştır.

Duruşmada alınan beyanında ise; diğer tanığın duruşmadaki anlatımlarına benzer anlatımda bulunarak, jandarmanın baskısı nedeniyle hazırlıkta F'nin yaktığını söylediğini, o ifade doğru olmadığını söylemiştir.

Tutanak tanığı M. duruşmada saptanan beyanında; tutanağa benzer anlatımda bulunup, yangını söndürmemizi müteakip olay yerinde yaptığımız araştırmada yaklaşık 1 km. mesafede üç şa­hıs gördük, şahıslar bizi görünce tedirgin oldular, şahısları yakalayıp, kendileri ile ayrı ayrı ko­nuştuk, üç kişi vardı, bunlardan ikisi yangını kasten iki ayrı yerde F'nin çıkarttığını söylediler, buna göre tutanak tuttuk, şeklinde beyanda bulunmuş.

Tutanak tanığı K. duruşmada saptanan beyanında; karakoldaydım, yangına karışan üç kişi getirdiler, ben bir kişinin ifadesini aldım, kanuni haklarını okudum, şahıs ifade vermek istemedi, bu şahıs F'ydi demiş.

Tutanak tanığı İ. ise duruşmada saptanan beyanında; gittiğimizde itfaiye yangını söndürmüştü, şüpheli üç kişi yakaladık, o üç kişiden ikisi arkadaşlarını ihbar edip, onun yaktığını söy­ledi, ancak şu an hatırlamıyorum, tutanak okunup sorulduğunda doğru olduğunu söylemiştir.

Mahallinde 07.07.2004 tarihinde keşif icra edilmiş olup, Orman Yüksek Mühendisi E.H. tarafından düzenlenen rapor ve krokiye göre, yangının birbirine 10 metre aralıklarla iki ayrı yer­den çıkarıldığı, Nisan ayı itibariyle dikkatsizlik ve tedbirsizlik gibi nedenlerle yangın çıkma ola­sılığının zayıf olduğu, kasten çıkarıldığı izleniminin kuvvetlendiği, yangın alanının orman sayı­lan yerlerden olduğu, ağaçlarının hayatiyetini sürdürmeleri nedeniyle bu yönde bir zararın bulunmadığı, ancak 170.275.000.- Lira ağaçlandırma giderine hükmedilmesi gerektiği bildirilmiştir.

Görüldüğü gibi, sanığın mahkûmiyetine esas teşkil eden tek kanıt, sanıkla birlikte yakala­nan tanıklar A.Z. ve A'nın, kollukta alınan beyanları ve bu beyanlara dayalı olarak düzenlenen tutanaklar ve tutanak tanıklarının tutanakların içeriğine ilişkin tanıklıklarıdır. Bu kanıtlar birlikte değerlendirildiğinde, kollukta tanık sıfatıyla beyanları saptanan A.Z. ve A., esasen bu suçla il­gili olarak yakalanan üç şahıstan ikisi dolayısıyla, suç şüphelileridir, bu aşamada alınan beyan­larının özgür iradelerine dayandığı kuşkulu olduğu gibi, her iki tanığın da, beyanlarının aynı ke­limelerle, birbirinin tekrarı olması ve bu beyanların daha sonraki aşamalarda geri alınması olgu­ları beyanların, doğruluğu yönünde ciddi kuşkular doğurmaktadır. Diğer yönden, olaydan sonra düzenlenen tutanaklar da, olayın oluşumu ile ilgili çelişkili bilgiler taşımaktadır. Yakalanan üç şahıs olay yerinin yaklaşık bir kilometre uzağında yakalanmışlar, üzerlerinde veya giysilerinde yangınla ilgili hiçbir iz ve emareye rastlanılmamış böyle bir saptamada yapılmamış, olayda kul­lanıldığı bildirilen çakmak dahi tutanaklarda yer almamış, dolayısıyla nasıl ele geçirildiği tam olarak belirlenememiştir. Ayrıca tutanaklarda olayın oluşumu ile ilgili çelişkili bilgilerin yanın­da, saptanan bir diğer olgu ise olay yerinin piknik alanı olduğu gerçeğidir, ceza yargılamasına en önemli ilkelerinden biri olan in dubio pro reo kuşkudan sanık yararlanır kuralı uyarınca, sa­nığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle is­pat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkûmiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata da­yanmalıdır. Bu ispat teorik de olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. Yük­sek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir. O halde ceza yargılamasında mahkûmiyet, büyük ve­ya küçük bir ihtimale değil, kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır. Adli hataların önüne ge­çilmesinin tek yolu budur.

Bu itibarla sanığın beraatına karar verilmesi gerekirken, birbiriyle çelişkili, kesin bir kanaat vermekten uzak kanıtlara dayanılarak, sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi isabetsiz olup, direnme hükmünün bu nedenlerle bozulmasına, bozmanın niteliği dikkate alınarak, yerel mahkeme kararındaki diğer hukuka aykırılıkların bu aşamada değerlendirilmesine yer olmadığına ka­rar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki kurul üyesi, tanıkların hazırlık anlatımları, düzenlenen tutanaklar ve bu tutanakların içeriğini doğrulayan, tutanak tanıklarının anlatımı ile sanığın suçu­nun sübut bulduğu gerekçeleriyle karşı oy kullanmışlardır.

Sonuç: Açıklanan nedenlerle,

1 - Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 02.12.2004 gün ve 161-362 sayılı hükmünün BOZULMASINA,

2- Dosyanın anılan mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığı' na tevdi­ine, 04.04.2006 günü tebliğnamedeki isteme uygun olarak oyçokluğu ile karar verildi.(¤¤)

Full & Egal Universal Law Academy