(765 S. K. m. 2, 507, 522) (5237 S. K. m. 7, 50, 162)
Dava: Sanık Ali İ. E.nin taksiratlı iflas suçundan 765 sayılı TCY'nın 507 ve 522. maddeleri uyarınca 1 ay 5 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin İstanbul 6. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 01.11.2002 gün ve 323-1277 sayılı hüküm sanık müdafiinin temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 28.11.2005 gün ve 17497-10872 sayılı kararı ile onanmıştır.
İstanbul C.Başsavcılığı İnfaz Bürosunun yasa yoluna başvurulmasını istemesi üzerine Yargıtay C.Başsavcılığı 11.12.2006 gün ve 285720 sayı ile;
Suçtan sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın 50/3. maddesi uyarınca suç tarihinde 65 yaşın üzerinde olan sanıkların 1 yıl ve daha aşağı süreli hapis cezalarının 50. maddede yazılı tedbirlerden birine çevrilmesinde zorunluluk bulunmasına göre, suç tarihinde 65 yaşın üzerinde olan, geçmiş mahkumiyeti bulunmayan ve 1 ay 15 gün hapis cezası ile hükümlendirilen sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 162 ve 50/3. maddeleri uyarınca yapılacak uygulamanın sanığın daha lehine olacağı görüşüyle itiraz ederek, Özel Daire onama kararının kaldırılmasını, Yerel Mahkeme hükmünün bozulmasını istemiştir.
Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nca okundu, gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Sanık Ali İ. E.'nin taksiratlı iflas suçundan dolayı 765 sayılı TCY'nın 507 ve 522. maddeleri uyarınca 1 ay 5 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, sanık müdafiinin temyizi üzerine Özel Daire, mahkemenin 765 sayılı Yasaya göre gerçekleştirdiği uygulamanın, hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY'nın 162. maddesiyle karşılaştırıldığında daha lehe sonuç verdiğini kabul ederek hükmü onamıştır.
Yargıtay C. Başsavcılığı ise, 5237 sayılı Yasaya göre gerçekleştirilecek uygulamanın 765 sayılı Yasaya oranla daha lehe sonuç vereceğini belirterek itiraz etmiştir.
Ceza Hukukumuza hakim olan genel prensip, suç tarihinde yürürlükte olan ceza yasasının uygulanmasıdır. Ancak gerek 765 sayılı Türk Ceza Yasasının 2/2., gerek 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 7/2. maddesinde bu genel prensibe istisna getirilmiş ve suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan yasa ile sonradan yürürlüğe giren yasaların hükümlerinin farklı olması halinde, failin lehine olanın uygulanması kabul edilmiştir.
Sanığa yüklenen taksiratlı iflas suçu, hükümden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 162. maddesinde düzenlenmiş ve ceza yaptırımı olarak 2 aydan bir yıla kadar hapis cezası öngörülmüştür. Yasanın 50. maddesinin 3. fıkrası ise, geçmişte hapis cezasına mahkum olmayan ve suç tarihinde 65 yaşını doldurmuş bulunanlara verilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezasının, adli para cezasına veya maddede öngörülen tedbirlerden birine çevrilmesi zorunluluğunu getirmiştir. Bu durumda, 17.04.1931 tarihinde doğmuş olup, suç tarihi olan taksiratlı iflas kararının verildiği 31.05.2000 tarihinde 69 yaşında olduğu belirlenen ve geçmiş mahkumiyeti bulunmayan sanık hakkında, hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 162 ve 50. maddeleri uygulanarak saptanacak adli para cezası veya güvenlik tedbirinin, mahkemenin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Yasasının 507 ve 522. maddelerini uygulayarak hükmettiği 1 ay 5 gün hapis cezasına nazaran daha lehe bir yaptırım olduğu anlaşılmaktadır.
Bu itibarla, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.
Sonuç: Açıklanan nedenlerle;
1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulüne,
2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 28.11.2005 gün ve 17497-10872 sayılı kararının kaldırılmasına,
3- İstanbul 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.11.2002 gün ve 323-1277 sayılı kararının BOZULMASINA,
4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.12.2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy