(5237 S. K. m. 37, 53, 63, 142)
Dava: Hırsızlık suçundan sanıkların 5237 Sayılı T.C.K.nun 37/1, 142/1-b, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 3'er yıl hapis cezasıyla cezalandırılmalarına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin, Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 3.5.2007 gün ve 894-243 Sayılı hükmün sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 13.3.2012 gün ve 2290-4847 sayı ile;
"... Hükme dayanak yapılan belgelerden bir kısmının onaysız fotokopiden oluşması...",
İsabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 17.5.2012 gün ve 267924 sayı ile;
"... Mahkeme kararında sanıkların savunması, katılanın beyanı, tanık B. U. Ç. ve Eskişehir Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2005/489 esas sayılı dosyasının karar ve duruşma tutanaklarının karara dayanak yapıldığının görüldüğü, katılanın başvuru beyanına, sanıklar M. ve M.'in savcılık ve sorgu beyanlarına, sanıkların mahkemede alınan savunmalarına, tanık B. U.'nun mahkeme beyanına dair evrakların asıllarının dosyada bulunduğu, Eskişehir Ağır Ceza Mahkemesinden alınan, U. Ç.'in beyanlarına dair evraklarla aynı mahkemenin gerekçeli kararı fotokopi olsa bile bunlar mahkeme başkanı tarafından imzalanan yazıların ekindeki belgeler olduğundan onaysız sayılamayacağı...",
Görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün T.C.K.nun 53. maddesi yönünden düzeltilerek onanmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.
C.M.K.nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 6. Ceza Dairesince 12.10.2012 gün ve 16897-18245 sayı ile; itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır:
Karar: Özel Daireyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; hükme dayanak yapıldığı belirtilen belgelerden bir kısmının onaysız fotokopi olduğu gerekçesiyle yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesinin isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.
İncelenen dosya kapsamından;
Katılana ait otomobilin, 27.5.2005 tarihinde Denizli'de cadde üzerinde park halinde iken çalınmasından sonra 22.7.2005 tarihinde Eskişehir'de sanıklar tarafından kasten öldürme suçunun işlenmesi sırasında kullanılması üzerine ele geçirildiği, otomobilin ele geçirilmesine dair evrakın yetkisizlik kararıyla Denizli C.Başsavcılığına gönderildiği,
Hırsızlık suçundan yargılamayı yürüten yerel mahkemece hüküm kurulurken, sanıklar M., M. ve S.'ın savunmalarının, katılanın beyanlarının, tanık B. U. Ç.'in ifadelerinin ve Eskişehir Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2005/489 Sayılı dava dosyasından temin edilen duruşma zabıtları ve gerekçeli karardaki bazı bilgilerin hükme dayanak yapıldığı,
Bu kapsamda hükme dayanak yapılan;
Sanık M.'in aşamalardaki savunmalarının tamamının asıl belgeler olduğu, gerekçeli kararda M.'in talimat duruşmasında alınan "araç çalındığı tarihte kendisinin askerde olduğu, aracı S.'dan aldığı, çalıntı olduğunu bilmediği" yönündeki savunmasının gösterildiği, sanık M.'in C. Savcılığında, sorguda ve ilk talimat duruşmasında susma hakkını kullandığı,
Sanık M.'ın savunmalarına dair tüm belgelerin asıllarının dosyada bulunduğu, gerekçeli karara yalnızca talimat duruşmasındaki "aracın çalınması olayıyla ilgisinin olmadığı, nereden ne şekilde alındığını bilemediği, o gün M. K.'ın misafiri olduğu" şeklindeki savunmasının alındığı,
Sanık S.'ın C. Savcılığında ve sorgudaki, "aracı M. K.'ta gördüğü, kendisine vadeli olarak aldığını söylediği, kendisinin de birkaç sefer bu aracı ödünç aldığı" şeklindeki beyanlarına dair evrakın onaysız fotokopi olduğu, sanık S.'ın gerekçeli karara da alınan "Denizli'yi hiç görmediği, suçlamayı kabul etmediği" şeklindeki beyanının bulunduğu talimat duruşmasının asıl belge olarak dosyada bulunduğu,
Eskişehir Ağır Ceza Mahkemesinde görülen kasten öldürme suçuna dair davanın mağdurlarından birisi olan tanık B. U. Ç.'in öldürme olayına yönelik soruşturma ve duruşma beyanlarının yer aldığı belgeler onaysız fotokopilerden ibaret olmakla birlikte beyanların olduğu duruşma zabıtlarının mahkeme başkanınca imzalanmış bir üst yazıyla gönderilmiş olduğu, bu beyanlarında hırsızlık olayına ilişkin, "aracın M. K. tarafından kullanıldığı, araçta diğer sanık M.'ın, maktulün ve kendisinin de bulunduğu, yolda başka bir araçla gelen S.'la buluşup iki araçla yola devam ederek öldürme olayının olduğu yere gittikleri" hususlarını anlattığı, bu tanığın talimat duruşmasında alınan ve aslı dosyada bulunan beyanında da "talimat evrakı ekinde gönderilen soruşturma beyanını tekrar ettiğini, olay yerine sanıklarla geldiğinde aracı M. K.'ın kullandığını, aracın kime ait olduğunu, nasıl temin ettiklerini bilmediğini" ifade ettiği,
Bunlar dışında Eskişehir Ağır Ceza Mahkemesinde kasten öldürme suçundan görülen davaya dair olarak, sanıkların beyanlarının alındığı duruşma zabıtları ve aynı mahkemenin gerekçeli kararının onaysız fotokopi olduğu, bu belgelerin eklenerek gönderildiği üst yazıların mahkeme başkanı tarafından imzalanmış olduğu, bu belgelerden mahkemece "buna göre maktul M.'ın öldürülmesi eyleminde kullanılan bu aracın bu aşamada M. K. tarafından kullanıldığı, diğer sanıkların da araç içerisinde bulunduğu, mahkemece olay öncesinde de sanıkların irtibat halinde olduğunun tespit edildiği, M.'inS.'ı araca aldığı Ağır Ceza Mahkemesindeki eylemle ilgili olarak da sürekli olarak birbirlerine atfı cürümde bulundukları" hususlarına gerekçeli kararda yer verildiği,
Yerel mahkemece hükme dayanak yapılmamış olan, yetkisizlik kararıyla gönderilen evraklar arasında kasten öldürme olayının işlenmesi sırasında kullanılan aracın ele geçirilmesine dair çeşitli olay tutanaklarının onaysız fotokopilerinde, hırsızlık suçuna konu araca dair olarak "... sanıklar M. K. ve M. S.'nin polis noktasında durdurulduklarında suça konu aracın M. K. tarafından kullanıldığı... terk edilmiş halde bulunan araç üzerinde yapılan incelemede bagajında bir ceset bulunduğunun tespit edildiği..." bilgilerinin olduğu,
Anlaşılmaktadır.
Ceza yargılamasının amacı, somut gerçeğin ortaya çıkarılması olup bunun için başvurulan ispat araçlarından biri de belgelerdir. Yargılama makamları suç isnadı sebebiyle oluşan uyuşmazlığı çözümlerken kendiliklerinden getirttikleri ya da iddia ve savunma doğrultusunda sunulan belgelerin güvenilirliğini de denetlemek durumundadırlar. Güvenilirliğin denetlenebilmesi için, belgenin aslının veya bunun mümkün olmaması halinde aslına uygunluğu yetkili makam veya kişilerce onaylanmış örnek ya da kopyalarının dosyaya konulması gerekir. Bununla birlikte davanın esasına müessir olmayan ve hükme de dayanak yapılmayan veya işin esasının başka delillerle de çözülebildiği durumlarda onaysız fotokopi belgelerin bulunması gerçeğe ulaşma sonucunu da etkilemeyecektir. Öte yandan başka bir mahkeme veya C. Savcılığından imzalı bir üst yazıyla gönderilmiş onaysız fotokopi belgelerin içeriklerinin dosyada asılları yer alan diğer belgelerle teyit edilmesi, bu belgelerde yer alan bilgilere yönelik bir itirazın bulunmaması, sahtelik iddiası ya da şüphesinin olmaması gibi belirli durumlarda da bu belgelerin hükme esas alınması mümkün olabilecektir.
Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;
Dosyada onaysız fotokopi olarak bulunan Eskişehir Ağır Ceza Mahkemesi'nin kasten öldürme suçu dosyasına dair duruşma zabıtlarında ve gerekçeli kararında yer alan ve yerel mahkemece nazara alınan bilgilerin, dosyada asıl belgeler halinde bulunan bazı beyanlarla da tespit edilebilen bilgiler olduğu, kaldı ki Eskişehir Ağır Ceza Mahkemesinden alınan bu belgelerin dosyaya mahkeme başkanı tarafından imzalanmış üst yazılarla gönderildikleri, bu belgelerde yer alan bilgilere yönelik herhangi bir itiraz, sahtelik iddiası veya şüphesi bulunmadığı gibi muhteviyatının dosyada yer alan asıl belgelerle de teyit edildiği, dolayısıyla onaysız belgelerin hırsızlık suçunda maddi gerçeğe ulaşılması açısından aslı bulunan belgelerden farklı bir katkı sağlamayacağı anlaşıldığından, yerel mahkeme hükmünün Özel Dairece esastan incelenmesi yerine bazı belgelerin onaysız fotokopi olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.
Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve hükmün esastan incelenmek üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir. Çoğunluk görüşüne katılmayan dokuz Genel Kurul Üyesi; "bozma hükmü yerinde olduğundan itirazın reddine karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.
Sonuç: Açıklanan nedenlerle;
1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne,
2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 13.3.2012 gün ve 2290-4847 Sayılı bozma kararının kaldırılmasına,
3- Dosyanın, hükmün esasının incelenmesi için Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 06.05.2014 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy