(6570 S. K. m. 7) (818 S. K. m. 248)
Dava: Aydınlatma ve temizleme resimleri ile kira alacağının ödenmemesi sebebiyle iki haklı ihtara dayanan davada, ihtarın birisi aydınlatma ve temizleme resmine ait olup bu para kira alacağından sayılmadığından ve bu suretle iki haklı ihtar şartı gerçekleşmediğinden davanın reddine dairdir.
Karar: Davalıya kira sözleşmesi ile ödemeyi kabul ettiği aydınlatma ve temizleme resimlerinin ödenmesi için yapılan ihtarın bu resimlerin kiradan sayılamayacağından bahisle mahkemece başkaca bir inceleme yapılmaksızın dava reddedilmiştir. Borçlar Kanununun 248. maddesinde (adi kira bir akittir ki kiralayan onunla kiracıya ücret mukabilinde bir şeyin kullanılmasını terk etmeyi iltizam eder) diye tarif olunmaktadır. Şu hale göre kiracının gayrimenkulden istifadesine karşılık kiralayana ödemeyi kabul ettiği para mahiyeti ne olursa olsun kiradan sayılmak iktiza eder. Hadisede de kiracının esas kira ile birlikte ödemeyi kabul ettiği, aydınlatma ve temizleme resimleri de kiradan maduttur. Şu halde göre bu resimlerin zamanında ödenmemesi sebebiyle davalı kiracıya yapılan ihtarın haklı sayılması gerekir. Kararın bu sebeple bozulmasına karar verilmiştir.
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararı: 6570 sayılı Kanunun 7. maddesinin (e) bendinde "Kira bedelinin vaktinde ödememelerinden dolayı haklı olarak bir yıl içinde kendilerine iki defa yazılı ihtar yapılan kiracılar aleyhine ayrıca hacet kalmaksızın kira müddetinin hitamında tahliye davası açabilir" diye yazılıdır. Dava, kira bedelinin ödenmesindeki temerrüt sebebine dayanılarak açılmıştır. Yukarıda belirtilen maddede kira parasının vaktinde ödenmemesi sebebi ile yapılacak ihtarlar söz konusu edilmiştir. Davacı ise davalının aydınlatma ve temizleme resimlerini ödemeyerek yazılı ihtar yapılmasına sebebiyet verdiğini ileri sürmüştür. Bu resimlerin vaktinde ödenmemesi sebebiyle yapılan ihtar 6570 sayılı Kanunun az önce anılan hükmünün kapsamı dışındadır. Aydınlatma ve temizleme resimleri maddedeki (kira bedeli) yerine konularak iki haklı ihtar yapılmış olduğunun kabulüne imkan vermez. Bu bakımdan davacı tarafın temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Sonuç: Usul ve kanuna uygun bulunan ısrar kararının ONANMASINA, 15.2.1961 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy