(2004 S. K. m. 72, 295) (7129 S. K. m. 50)
Dava ve Karar: Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Konya İkinci Asliye Hukuk Mahkemesi’nce davanın kabulüne dair verilen 28.12.1967 gün ve 1379-1537 sayılı kararın incelenmesi, davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay Ticaret Dairesi’nin 31.3.1970 gün ve 1447-1302 sayılı ilamı ile;
"Davalı Banka, İcra ve İflas Kanunu’nun 295. maddesine göre müşterek borçlulara, borçlunun kefillerine ve borcu tekeffül edenlere karşı bütün haklarını muhafaza ettiğinden, müşterek borçlu ve müteselsil kefil olan davacı Ö.S.’nin açtığı menfi tespit davasının bu hükümler göz önünde tutulmak suretiyle tetkike tabi tutularak sonucu dairesinde bir karar vermek gerekir…" nedeniyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece, önceki kararda direnilmiştir.
Davalı Banka, dosyadaki kağıtlara göre konkordatoya muvafakat etmediğini göstermiştir. O halde, Banka’nın İcra ve İflas Kanunu’nun 295. maddesi uyarınca müşterek borçlulara, borçlunun kefillerine ve borcu tekeffül edenlere karşı bütün haklarını koruduğunun kabulü gerekir. Diğer taraftan, gösterilen teminat da Bankalar Kanunu’nun 50. maddesi hükmünce munzam teminat niteliğindedir.
Bu nedenlerle, mahkemece Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen özel daire bozma kararına uyulmak icap ederken, önceki kararda direnilmesi, usul ve yasaya aykırıdır. Direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının özel daire bozma kararında gösterilen sebeplerden dolayı BOZULMASINA, oybirliğiyle karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy