(1475 S. K. m. 14)
Dava: Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 4. İş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 14.9.1972 gün ve 675/1625 sayılı kararın incelenmesi davacı avukatı tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 10.4.1973 gün ve 37779/9857 sayılı ilamiyla; davacı 1.8.1966 tarihinde davalının işyerinde işe girmiştir. Başkasının hüviyeti ile işe girmesi gerekçesiyle, 5.5.1972 tarihinde işinden çıkarılıp, aynı gün kendi hüviyeti ile mesi gerekçesiyle, 5.5.1972 tarihinde işinden çıkarılıp, aynı gün kendi hüviyeti ile işe alınmış ve 18.2.1972 tarihinde de askere alınması nedeniyle iş sözleşmesi feshedilmiştir. Davalı işveren, iş sözleşmesini bozduğu tarihte davacıyı tekrar işe almış olmasına göre, evvelce başkasının hüeviyeti ile işe girmesini bahane ederek, kıdem tazminatı vermemesi afaki iyiniyet kurallarına uygun düşmez. O halde, İş Kanununun 14. maddesine göre, davacının kıdem tazminatına hak kazandığını kabul etmek gerekir. Mahkemenin başka bir görüşle isteği reddetmesinin usul ve yasaya aykırı bulunduğu gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Temyiz eden : Davacı vekili.
Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki kağıtlara ve söz konusu tarihlerde işyerinde çalışan işçinin davacı olduğunun anlaşılmasına göre mahkemece Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen özel daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki karada direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının özel daire bozma kararında gösterilen sebeplerden dolayı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 429. maddesi gereğince bozulmasına, 02.04.1975 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy