(2644 S. K. m. 23) (766 S. K. m. 60, 62)
Dava: Taraflar arasındaki tespite itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Manavgat Tapulama Mahkemesince davacının itiraz etmemiş sayılmasına dair verilen 28/11/1972 gün ve 976/60 972/813 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 6/11 / 1973 gün ve 5397 - 6312 sayılı ilamıyla, (766 sayılı Yasanın 60. maddesine göre 322 davacının duruşmaya gelerek delil bildirmesi şart olmayıp dilekçe ile de bildirebileceği, ancak davacıya çıkarılacak davetiyeye madde metninin aynen yazılması gerektiği, davacıya çıkartılan davetiyede bu yönün gözetilmediği) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir. Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: 766 sayılı Tapulama Kanununun 60/3. maddesi hükmünce itiraz eden itiraz sebep ve delillerini dilekçesinde bildirmeye mecburdur. Dilekçede bu husus bildirilmemiş ise Hakim, 62. madde uyarınca gönderilecek davetiye ile bu hususların bildirilmesi gerektiğini tebliğ eder. Muteriz en geç ilk duruşma oturumuna gelmez veya itiraz sebep ve delillerini bildirmezse itiraz etmemiş sayılır.
Aynı fıkranın son hükmü uyarınca kanunun az önce belirtilen hükmünün davetiye kağıdında açıkça belirtilmesi zorunludur. Bu nedenlerle mahkemece Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen özel daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının özel daire bozma kararında gösterilen sebeplerden dolayı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.05.1976 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy