(743 S. K. m. 134, 150/1)
Dava: Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara Asliye Onuncu Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 13.6.1975 gün ve 119/272 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay İkinci Hukuk Dairesi'nin 29.3.1976 gün ve 2555 - 2728 sayılı ilamiyla, (davalı kadının kocasına çirkin kelimelerle sövdüğü, eşekoğlu eşek diyecek kadar ileri gittiği, davalının yanında anasının davacıya haysiyet kırıcı hitapta bulunması karşısında, davalının tepki göstermediği, ev işleri ile ilgilenmediği, eşini küçük gördüğü, tanık sözleriyle gerçekleşmiş olup, bu durumda ortak hayatın çekilmez hal aldığının kabulü ile boşanmaya karar verilmesi icabeder...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Temyiz eden: Davacı
Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: MK.nun 150/1. maddesi hükmünce " Hakim boşanma veya ayrılık için sebep gösterilen hadiselerin mevcudiyetlerine vicdanen kani olmadıkça sabit addedemez" Davada, davacı tarafından dava dilekçesinde iddia olunmayan ve fakat bir tanık tarafından ifade olunan küfür olayına neden kanaat getirilmediği mahkemece kararda açıklanmıştır. Hakimin bu takdirde yanıldığı sonucuna varılmasını icabettiren bir delil mevcut değildir. Davalının ev işlerini ihmal ettiği hususu ise onun yüksek tahsile devam etmesi gerçeği ile birlikte değerlendirilmelidir. Davalının annesinin davacıya karşı sarf ettiği sözler karşısında davalının tepki göstermesi tüm şahadetten onun içine dönük, çekingen bir kimse olduğundan anlaşılmasıyla destekleme yönünde yorumlanamaz. Kaldı ki üçüncü kişi durumundaki bir kimsenin tutumundan da davalı aleyhine sonuç çıkarılamaz. Özetle, boşanmaya karar verilebilmesi için gerçekleşmesi öngörülen MK.nun 134. maddesindeki koşulların davalı aleyhine gerçekleşmediği tüm dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Bu nedenlerle usul ve yasaya uygun olan direnme kararı onanmalıdır.
Sonuç: Temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararını yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA 15 lira harç alınmış olmakla başkaca harç alınmasına yer olmadığına ve davalı yararına takdir olunan 1400 lira avukatlık parasının davacıdan alınıp davalıya verilmesine 11.05.1977 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy