(1475 S. K. m. 14)
Dava: Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Eyüp İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 3.7.1973 gün ve 138/390 sayılı kararın incelenmesi davalı avukatı tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 7.5.1974 gün ve 25646/8603 sayılı ilamıyle (Davacı 3.10.1950 gününde kıdem tazminatını alarak askere gitmek üzere işyerinden ayrılmıştır. Bu da göstermektedir ki, o tarihte iş akdi fesih edilmiş ve hukuki ilişki son bulmuştur. Bu bakımdan davacının çalıştığı sürenin tamamını kabul edip kıdem tazminatını bu süreye göre hesap edip ödemenin mahsubuna imkan yoktur.
Davacının askerden döndükten sonra işyerinde tekrar çalışmaya başlaması yeni bir hizmet akdidir ve ikinci defa fesih halinde de kıdem tazminatının hesabında sadece bu sürenin kabulü gerekir) nedeniyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına dosyadaki kağıtlara dayandığı gerektirici nedenlere davacının askere giderken kıdem tazminatını almak suretiyle iş sözleşmesini bozduğunun anlaşılmasına göre mahkemece Hukuk GEnel Kurulunca da benimsenen özel daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının özel daire bozma kararında gösterilen nedenlerle bozulmasına bozmada oybirliği gerekçesinde oyçokluğuyla 28.4.1976 gününde karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy