(1475 S. K. m. 14, 16)
Dava: Taraflar arasındaki kıdem tazminatı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 3. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 30.12.1977 gün ve 68-560 sayılı kmararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay Dokuzuncu Hukuk dairesinin 19.1.1978 gün ve 520-912 sayılı ilamı :(..Davacı işçi ile davalı işverenin tabi bulundukları ikinci dönem TİS'nin 29. maddesinde, taraflar arasındaki hizmet ilişkisinin hangi hallerde sona ermiş sayılacağı belirtilmiş ve 30. maddesi ise, işi sona ermiş sayılan işçiye kıdem tazminatının, her tam yıl için 30 günlük tutarı üzerinden İş Kanunu'nun 1927 sayılı yasa ile değişik 14. maddesine göre ödeneceği açıklanmıştır. Maddenin bu açık hükmü karşısında kıdem tazminatını gerektirmiyecek şekilde işten ayrılmış bulunan davacının kıdem tazminatına müstahak görülmesi doğru bulunmamıştır..) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece, önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki kağıtlara ve gerektirici nedenlere ve esasen işçinin TİS'in 29/2. maddesinde öngörülen süreye riayet etmemiş bulunmasına göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen özel daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının özel daire bozma kararında gösterilen sebeplerden dolayı BOZULMASINA, oyçokluğu ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy