(743 S. K. m. 152)
Dava: Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Tekirdağ Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 16.10.1978 gün ve 260-443 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine,
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi4nin 15.3.1979 gün ve 1936-2091 sayılı ilamı:
(... Toplanan deliller iddiayı kabule yeterli ve elverişli değildir. Kadının kocası askerde iken, babasının evine gitmesi, izinli geldiği zaman eve dönmesi ve tekrar görev yerine gidince yine evden ayrılması ve terhis edildikten sonra eve gelmesi normal bir davranıştır. Mahkemece bu tutumun kadın aleyhine yorumlanması ve böylece kocasını bağımsız ev açmak için baskı unsuru olarak kullanıldığından söz edilerek boşanmaya karar verilmesi doğru değildir. Her şeyden önce dosyada bu yorumu destekleyen delil yoktur. Öte yandan koca karısına bağımsız ev sağlamak zorunda olup, (MK. 152) kadının hangi yolla olursa olsun kocayı bu görevini yerine getirmeye sevk edip zorlaması kanuna uygun bir davranıştır. Yukarıda belirlenenlerin dışında kadının kusurlu olduğunu gösteren olay ve delil tespit edilmemiştir. Öyle ise davanın reddi zorunlu iken boşanmaya karar verilmesi yanlıştır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, Mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki kağıtlara ve bozma kararında gösterilen gerektirici nedenlere göre Hukuk Genel Kurulu4nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen sebeplerden dolayı BOZULMASINA, oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy