(506 S. K. m. 26) (1475 S. K. m. 73)
Dava: Taraflar arasındaki "rücuan alacak" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy iş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 4.4.1979 gün ve 363-125 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine,
Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 28.6.1979 gün ve 3780-6220 sayılı ilamiyla; (... hadisenin oluş biçimine taraflar arasında uyuşmazlık yoktur. Ancak planya tezgahında çalışan sigortalının tahtadaki bir budağın çalışan makinanın etkisiyle fırlayıp sigortalıyı yaraladığı da bir gerçektir. Bilirkişiler işi olay tarihinde yürürlükte olan işçi sağlığı ve iş güvenliği tüzüğünün 158 ve 522. maddeleri ve İş Kanununun 73. maddeleri açısından incelenmiş değildir. Olaya neden olan makinada "koruyucu tertibat alınmış olsaydı, ya da işin özelliğine göre uygun gölük temin edilip taktırılsaydı yahut gerekli sair önlemler işverence alınsaydı olayın yine olup, olmayacağı yönleri üzerinde durulmamıştır. Mahkemece bu durumda yapılacak iş, bu konularda uzman bilirkişilere işi inceletmek ve yukarıda belirlenen kurallara göre varsa işveren ile sigortalı 3. kişilerde kusur olup olmadığını ve bunun ne oranda bulunduğunu saptamak ve olaya kaçınılmaz etkenler neden olmuşsa bunu açıkça belirlemek ve raporun diğer delillerle değerlendirilerek sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir. Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde bulundurulmaksızın yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak karar veilmesi doğru değildir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; Mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Karar: Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü.
Dava, iş kazası sonucu çalışma gücünü belirli oranda yitiren sigortalıya, bu olay nedeniyle Kurumca yapılmış olan harcamaların işverenden rücuen tahsiline ilişkindir.
Davalı vekili, kusursuzluk savunmaları yanında, kazaya uğrayan kişinin işverenin ortağı olduğunu ve işyerinde çalışanları yönetmekle görevli bulunduğunu da ileri sürmüştür.
Bu savunmanın gerçekleşmesi halinde davalının bu davada sorumluluğunun söz konusu olmayacağı kuşkusuzdur. Öyle ise, öncelikle bu savunma üzerinde durulmalı ve davalının savunmasına dayanak olarak ibraz ettiği 1.2.1977 günlü adi ortaklık mukavelesi gereği gibi incelenip, bu yön açıklığa kavuşturulmalıdır. Ancak böyle bir ortaklık ilişkisi olmadığının anlaşılması halinde Özel Daire bozma kararında öngörüldüğü biçimde inceleme yapılarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve soruşturmaya dayanan red kararında direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Direnme kararı bu nedenlerle bozulmalıdır.
Sonuç: Temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen sebeplerden dolayı H.U.M.K.'nun 429. maddesi gerğince BOZULMASINA, 02.07.1982 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy