(2004 S. K. m. 69)
Dava: Taraflar arasındaki "menfi tespit" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara Asliye 6. Hukuk Mahkemesinde davanın reddine dair verilen 26.12.1980 gün ve 1980/875-856 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 13.4.1981 gün ve 1981/1973-2741 sayılı ilamı: (..İcra ve İflas Yasasının 69/2 maddesi hükmünce; "Bu davanın dinlenebilmesi için borçlunun dava konusu alacağın yüzde onbeşini ilk duruşma gününe kadar mahkeme veznesine nakden depo etmesi veya mahkemece kabul edilecek aynı değerde esham ve tahvilat veya başka teminat mektubu tevdi etmesi şarttır. Aksi takdirde dava reddolunur. "Oysa davacı, 21.11.1980 günlü dava dilekçesinde İİK.nun 69/2. maddesi gereğince mahkemece takdir edilecek güvenceyi ilk duruşma gününe değin yatıracağını bildirmiştir. Bu sözcük dizisinden nakden depo edilmeyecek güvencenin mahkemece belirlenmesinin istendiği apaçık ortadadır. Buna karşın tensip tutanağında mahkemece uygun görülen güvence saptanmamış, davacı yanda dava koşulu bu yüzden yerine getirilememiştir. Öyleyse davanın reddine ilişkin yerel mahkeme kararı usul ve yasaya aykırıdır..) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi Usul ve Yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 29.2.1984 tarihinde BOZULMASINA, oyçokluğu ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy