(743 S. K. m. 638, 639) (766 S. K. m. 33, 37, 38)
Dava: Taraflar arasındaki "tapulama tespitine itiraz" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; MANİSA Tapulama Mahkemesince davanın müdahil yönünden kabulüne dair verilen 15.12.1980 gün ve 1979/5 Esas, 1980/281 karar sayılı kararın incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 9.3.1981 gün ve 1981/1828-2502 sayılı ilamı ile; (Nizalı parsel dava dışı 1319 sayılı parselin 20 dönüm fazlası olarak Hazine adına tespit edilmiştir. Gerek katılan davacı ve gerekse bilirkişi ve tanıklar dava konusu parselin gerçekten dava dışı olan 1319 sayılı parsel ile birlikte bir bütün halinde davacıya miras bırakanından kaldığını haber vermişlerdir. Tapulama tespiti 1617 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği günden sonra yapılmıştır. Davacı kayıt ve belgeye dayanmamıştır. Sözü geçen Kanunla değişik 766 sayılı Tapulama Kanunun 33. maddesi hükmünce kayıt ve belgeye dayanmaksızın bir taşınmazın ancak 20 dönümlük bölümü kazandırıcı zamanaşımı yolu ile mülk edinilebilir. Nizalı parselden ayrılan dava dışı 1319 sayılı parsel kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak tespit olunduğuna göre, arta kalan nizalı parsel hakkındaki davanın reddine ve bu yerin Tapulama Kanunun 38. maddesi hükmünce Hazine adına tesciline karar verilmek gerekirken, davanın kabulüne karar verilmesi isabetsizdir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Temyiz Eden: Davalı vekili Av. (G.A.)
Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Mahkeme, (... nizalı taşınmazın zeytinlik niteliğini taşımış olması bakımından 1617 sayılı Kanunun 3. maddesi hükmü gereğince miktarı ve no olursa olsun kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğinin ayrıca belge ile ispat zorunluluğu bulunmadığı...) gerekçesiyle önceki kararında direnmiştir. Özel Daire ise, 1617 sayılı Kanunun 3. maddesi hükmünün, Tapulama Kanununun 33. maddesindeki iktisap kurallarını değiştirmediğini vurgulayarak hükmü bozmuştur.
Bilindiği gibi, 1617 sayılı Toprak ve Tarım Reformu Ön Tedbirler Kanunu iki ayrı bölümden oluşmuştur. Birinci bölümde Toprak ve Tarım Reformunun uygulanması ile ilgili tedbirlere; ikinci bölümde ise, 766 sayılı Tapulama Kanununun 33, 37. maddelerini değiştiren hükümlere yer verilmiştir. Tedbirler bölümünde yer alan 3. maddede; "Bu kanun yürürlüğe girdiği tarihte bağ, zeytinlik, fındıklık, antep fıstığı, çay plantasyonu ve benzerleri ile meyva bahçeleri kavaklık ve okkaliptüslük olarak kullanılan tarım arazileri (bu kanunda yer alan Toprak ve Tarım Reformu Ön Tedbirleri ile ilgili maddeler hükümlerinden 6, 7, 8, 10, 11 ve 12. maddeler hükümleri hariç) bu Kanunun kapsamı dışındadır" denilmiştir. Maddede yer alan "bu Kanun" sözünün tedbirler ile ilgili bölümle sınırlı olarak kabul edilmesi gerekir. Kanun koyucu, Tapulama Kanununun 33. maddesinde yer alan iktisap koşullarını dahi 3. madde hükmünün ayrık halleri kapsamı içinde düşünmüş olsa idi, kuşkusuz böyle bir ayrımı 33. maddede ve maddenin kendi bünyesi içinde yapması gerekirdi. Kanunun tedbirlerle ilgili hükmünü, tedbirlerden tümüyle ayrı olan ikinci bölüme yaygınlaştırması olanaksızdır. Bu itibarla, taşınmaz zeytinlik dahi olsa yirmi dönüm fazlasının Tapulama Kanununun 33. maddesi gereğince belge ile ispatı gerekir. Bu nedenle, Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, mahkemece ilamda yazılı olduğu üzere önceki hükümde direnilmiş olması usul ve kanuna aykırıdır.
Sonuç: Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.2.1984 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy