(818 S.K. m. 41, 49) (743 S.K. m. 23, 24)
Dava: Taraflar arasındaki "tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Beyoğlu Asliye 1. Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 29.4.1982 gün ve 1979/205-1982/305 sayılı kararın incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 13.12.1982 gün ve 1982/9752-11402 sayılı ilamı; (...Davalıların komşu taşınmazda yaptıkları hafriyat ve bina inşaatı sırasında, davacıların oturduğu binanın çökerek eşyaların zarar gördüğü çekişmesizdir. Mahkeme, olayda eşyalarının uğradığı hasar nedeniyle davacıların üzüldüğünü kabul ederek, on beşer bin lira manevi tazminatı hüküm altına almıştır. Kişilerin mal varlığına dahil olan eşyalarının zarar görmesi halinde manevi tazminata da hak kazanacakları yolunda yasal bir düzenleme yoktur. Diğer taraftan kişilik hakkına saldırı halinde, manevi tazminat istenebileceğini düzenleyen Borçlar kanununun 49. maddesinin de olaya uygulanması mümkün değildir. Çünkü, yasada açıkça belirtilmemiş olmakla beraber, hukuk öğretiminde ve uygulamada, kişilik hakkını oluşturan kişisel değerler (varlıklar) genel olarak belirlenmiştir. Kişinin hayat, beden ve ruh tamlığı, vicdan, din, düşünce ve ekonomik uğraşlar özgürlüğü, şeref, haysiyet, isim, resim, sırlar hep kişisel varlıklardır. Kuşkusuz kişilik hakkını oluşturan bu değerler sınırlandırılmış değildir. Ne var ki, kişinin mal varlığına dahil şeylerin (bir ayırım yapmaksızın) kişilik hakkı içinde yasayla korunan (MK.md.23, 24 ve BK. md.49) bir yeri olduğunu kabul etmek mümkün değildir. Davacılar, zarar gören eşyaları arasında yerine konması mümkün olmayan ve onlar için manevi değeri olduğu tartışmasız şeylerinin bulunduğu ne ileri sürülmüş, ne de kanıtlanmıştır. Aksine, bu nitelikte eşyanın bulunmadığı dosya içerisinde belgelerden anlaşılmaktadır.
O halde, mahkemenin manevi tazminatın gerektiği durumları düzenleyen yasal kuralları ve kurallara uygun hukuk öğretiminde ve uygulamadaki görüşleri dikkate almadan, tartışmadan her üzüntünün manevi tazminatı gerektireceği görüşle bu isteği kısmen kabul etmesi usul ve Yasaya aykırıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü :
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi Usul ve Yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, 26.6.1985 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy