(743 S. K. m. 618)
Dava: Taraflar arasındaki "elatmanın önlenmesi" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Uşak Asliye 2. Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 15.21983 gün ve 1982/109-1983/40 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine,
Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 13.6.1983 gün ve 1983/6379-6538 sayılı ilamiyle;
(... Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli bulunmamaktadır. Davalının dayandığı tapu kaydının dava konusu taşınmaza uymadığı ortaya çıkmıştır. Davacıların dayandığı tapu kaydı dava konusu taşınmazı kapsamış ise de, bu tapu kaydında malik başkasıdır. Davacılar 1980 yılında yapılan harici taksime dayanmışlarsa da, o tarihte tapulu bir taşınmazın haricen satışı hukuk açısından geçerli sonuç doğuramayacağından bu tapunun nazara alınması mümkün bulunmamaktadır. Uyuşmazlığın zilyedlik hükümleri gözönünde tutularak çözümlenmesi ve bir anlaşmadan söz edildiğine göre bununda nazara alınması gerekir. Mahkemece bunlardan zuhul ile yazılı şekilde hüküm verilmesi isabetsizdir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeğe yeterli değildir. Eksik inceleme ile hüküm tesis edilemez. Taraflar, geldiği Mart 1947 tarihli ifraz tapusuna dayanmışlardır. O halde uyuşmazlığın halli için ifraz haritasının yerine uygulanması gerekir.
Oysa 7.10.1982 günü keşif zaptında tapu kayıtları ile ifraz haritası yönünden bir uygulamanın yapılmadığı anlaşılmaktadır. Taraf vekillerinin nizalı yerin, ifraz haritası içerisinde kaldığı yolundaki beyanları uyuşmazlığın giderilmesi için yeterli olamaz.
Bu durumda, mahkemece yapılacak iş mahallinde yeniden keşif yapmak suretiyle tapu kaydı ile ifraz haritasını mahallinde uygulamak ve çekişmeli yerin davacı veya davalı tapusu kapsamında kalıp kalmadığının tespitidir. O halde mahkemece Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak icap ederken önceki kararda direnilmesi isabetsizdir.
Sonuç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarını kabulü ile, direnme kararının yukarıda ve Özel Daire bozma kararında yazılı nedenlerden dolayı H.U.M.K.'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA 3.5.1985 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy