(6570 S. K. m. 7) (818 S. K. m. 31)
Dava: Taraflar arasındaki " tahliye taahhüdünün iptali" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; ...Asliye Hukuk Mahkemesi'nce davanın kabulüne dair verilen 23.12.1987 gün ve 24-831 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin 25.4.1988 gün ve 1213-2267 sayılı ilamiyla davacıların 20 yıla yakın bir süredir kiracı oldukları uyuşmazlık konusu değildir. Dava konusu yapılarak iptalleri istenen son tahliye taahhütnamelerinin dışında önceki yıllara ait ve dosyaya gerek davacılar tarafından ibraz olunan gerekse davalının mahkemeye gönderdiği tahliye taahhütnamelerinin düzenleme tarihlerinden ve içeriklerinden kiracıların kiralananın içinde bulunurken başka söyleyişle kiracı olarak oturmakta iken tahliye taahhüdü verdikleri ve daha sonraki yıllar tahliye taahhüdünün tekrarlandığı anlaşılmaktadır.
Davacıların kiralananda otururlarken ve Yasanın korunması altında bulundukları esnada verdikleri tahliye taahhütleri geçerlidir. 6570 sayılı Ka. Mad. 7/a). Olayda davalının aldığı bu tahliye taahhüdünü tahliye konusunda bir tehdit ve baskı aracı olarak kullanmak suretiyle kira bedellerini aşırı arttırdığı veya başkaca toplu paralar aldığı ve böylece fahiş menfaat elde ettiği iddia edilmediğine göre sonraki yıllarda alınan ve önceki tahliye taahhüdünü izleyen tahliye taahhütlerinde geçerlidir. Çünkü Borçlar Kanunu'nun 31. maddesinin 2. fıkrası gereğince bir hakkın veya kanuni yetkinin kullanılacağı tehdidi, fahiş menfaatler elde edilmemiş ise hukuka aykırı sayılmaz. Ve böyle bir ikrah işlemi geçersiz hale getirmez. Öte yandan davalı kiralayanın sadece birden çok tahliye taahhüdü alması kötü niyetli olduğunun kabulüne neden teşkil etmez. Davalının geçerli bir tahliye taahhüdüne rağmen, kira sözleşmesini tekrar tahliye taahhüdü alarak yenilemesi ve başkaca aşırı bir yarar elde etmemesi kiracının da yararına uygundur.
Mahkemece açıklanan bu yönler gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yasaya aykırıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan sonra dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü :
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, mahkeme kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı HUMK.nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 3.10.1990 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy