(634 S. K. m. 4, 19, 24) (1086 S. K. m. 79)
Dava: Taraflar arasındaki "men'i müdahale ve eski hale getirme" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Beyoğlu 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce davanın reddine dair verilen 9.10.1991 gün ve 1990/779 E.-1991/949 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine;
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi'nin 11.2.1992 gün ve 1991/771 E.-1992/460 K. sayılı ilamı:
(.. Dava konusu bağımsız bölüm, kat mülkiyetine tabii olup tapuda mesken olarak kayıtlıdır. Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 24. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre kütükte mesken olarak gösterilen bir bağımsız bölümün dükkana dönüştürülebilmesi için kat malikleri kurulunun oybirliği ile karar vermeleri ve bu kararın bütün bağımsız bölümlerin kat mülkiyeti kütüğündeki sahifelerine şerh verilmesi gerekir.
Dosya arasında bulunan 14.2.1973 tarihli muvafakatname yukarıda tanımı yapılan kat malikleri kurulu kararı niteliğinde olmadığı gibi bu konudaki değişiklikte kütüğe işlenmemiştir.
Bu durumda davanın kabulü ile bağımsız bölümün eski hale getirilmesine karar verilmesi gerekirken davanın yazılı olduğu şekilde reddi doğru görülmemiştir.) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Dava, çekişme konusu, mesken olan bodrum kattaki bağımsız bölüme davalı tarafın, bu bölümü işyeri haline dönüştürmek ve ortak duvardan yola kapı açıp merdiven inşa ederek vaki elatmasının önlenmesi suretiyle taşınmazın eski hale getirilmesi istemine ilişkindir.
Davacılar, çekişmeli taşınmazı ilk malikleri Elefteria ve Simolu Vilson'dan kayden satın almışlardır. Temlikten önce ilk malikler 14.2.1973 tarihinde noterde verdikleri muvafakatlarında, mesken olan bağımsız bölümün dükkan olarak kullanılmasına rıza göstermişlerdir. Ne var ki yoldan merdiven inşası ve kapı açılması ile ilgili bir rıza mevcut değildir. Ayrıca ana gayrimenkulün tapuda yönetim planı bulunmadığı gibi bu muvafakatı ne yönetim planına, ne de tapu kütüğüne işlenmemiştir. Son malik davacıların, akitleri ilk maliklerin kullanabilecekleri hakların tamamına sahip bulundukları kuşkusuzdur.
Ancak hemen belirtmek gerekir ki ortak yerde kapı ve merdiven açma, bir tesis niteliğindedir. Bunların yapılabilmesi için 634 sayılı Kanunun 19. maddesine göre bütün kat maliklerinin rızası gerekir. Yukarıda belirtilen muvafakatta ise bu yönde bir kabul yoktur. O itibarla davalıların iyi niyetinden söz edilemez. Yapılan işler tamamen Yasa'ya aykırı olup giderilmesi gerekir.
Kaldı ki meskenin, işyerine çevrilmesi için de 634 sayılı Kanunun 24/2. maddesine göre kat malikleri kurulu'nca oybirliğince alınmış bir kararla muvafakat verilmesi icap eder. Olayda, bu şekilde verilmiş bir muvafakat yoktur. Tek tek verilen muvafakatları ise Yasa'nın anılan emredici hükmüne aykırı olduğundan bir sonuç doğuramazlar. Bu durumun ileri sürülmesi de iyi niyet kurallarına aykırı düşmeyeceği açıktır. Başka türlü hareket tarzı yukarıda belirtilen emredici hükümlerin getirilmesi ile güdülen amacı etkisz bırakmış olur. Ayrıca HUMK.nun 79. maddesine göre hiç kimse kendi yararına dava açmaya zorlanamayacağından genelde dava hakkının kullanılmaması veya geç kullanılmasıda hakkın kötüye kullanılması olarak yorumlanamaz.
Bu durumda H.G.K.nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi doğru değildir. O halde Usul ve Yasaya uygun bulunmayan direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterlen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, 11.11.1992 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy