(1086 S. K. m. 177)
Taraflar arasındaki tenkis davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Karşıyaka 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce davanın kabulüne dair verilen 25.12.1991 gün ve 989/102- 991/941 sayılı kararın incelenmesi davalı vekilleri tarafından istenilmesi üzerine;
Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 24.3.1992 gün ve 1827-3476 sayılı ilâmıyla bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Bitmesi adli tatil zamanına tesadüf eden mehillerin HUMK. nun 177. maddesi uyarınca tatilin bittiği günden itibaren 7 gün uzatılmasının icabedileceği 16.1.1946 gün 26/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da aynen vurgulandığı üzere 12.4.1934 gün 2/19 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararı gereğidir. Somut olayda direnme kararı, davalı vekiline 24.8.1992 günü tebliğ edilmiş 9.9.1992 günlü dilekçe ile temyiz yoluna başvurulmuştur. Oysa direnme kararının tebliğ tarihine göre Yasada öngörülen 15 günlük temyiz süresinin bitim tarihi adli tatile rastlamayıp tatilden sonraki 8.9.1992 çalışma günüdür.
Bu durumda mümeyyiz vekilinin HUMK. nun 177. maddesindeki süre uzatımından faydalanması mümkün olmayıp temyiz süresi geçirilmiş bulunulmaktadır.
O halde süre geçirildikten sonra yapılan temyiz isteminin reddine karar verilmek gerekir.
Yukarıda açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy