(1086 S. K. m. 177)
Dava: Taraflar arasındaki "trafik kazasından doğan tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Üsküdar 2. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 16.3.1990 gün ve 1988/586 E-1990/163 K. Sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine;
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nin 16.3.1992 gün ve 1992/2230 - 3552 sayılı ilâmı bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Bitmesi adli tatil zamanına tesadüf eden mehillerin, HUM.K.'nun 177. maddesi uyarınca tatilin bittiği günden itibaren 7 gün uzatılmasının icabedeceği, 16.1.1946 gün 26/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da aynen vurgulandığı üzere, 12.4.1934 gün 2/19 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğidir.
Somut olayda direnme kararı, davalı vekiline, 26.8.1992 günü tebliğ edilmiş, 11.9.1992 günlü dilekçe ile temyiz yoluna başvurulmuştur. Oysa direnme kararının tebliğ tarihine göre Yasada öngörülen 15 günlük temyiz süresinin bitim tarihi, adli tatile rastlamayıp, tatilden sonraki 10.9.1992 çalışma günüdür.
Bu durumda, mümeyyiz vekilinin HUM.K.'nun 177. maddesindeki süre uzatımından faydalanması mümkün olmayıp temyiz süresi geçirilmiş bulunmaktadır.
O halde, süre geçirildikten sonra yapılan, temyiz isteminin reddine karar verilmek gerekir.
Sonuç:Yukarıda açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, 3.2.1993 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy