(6570 S. K. m. 7)
Dava: Taraflar arasındaki "tahliye davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 13. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce davanın kabulüne dair verilen 16.4.1992 gün ve 157-414 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine,
Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin 25.5.1992 gün ve 6190-6965 sayılı ilamı:
(... Bozma kararından sonra mahkemece, savunmada bahsi geçen 1. ve bodrum katta keşif yapılmış bilirkişi raporunda binanın 1. katında davacıya ait halen boş bulunan yerin 200 metrekare olduğunu, yönetim kurulu salonu, sekreterlik gibi yer olarak dizayn edildiğini, bodrum katında Genel Kurul Salonu olarak sahnesinin ve koltuklarının monte edilmiş olduğunu bildirmiştir. Bu durumda davacının dava dilekçesinde iddia ettiği ihtiyaçları giderir boş yerlerinin bulunduğu saptanmış bulunmaktadır. 6570 sayılı Yasa'nın zorunlu ihtiyacı tahliye nedeni kabul etmiş bulunmaktadır. Davacının iddia ettiği ihtiyacını giderecek yerleri bulunduğuna göre, mevcut yerlerden daha üstün vasıfta olan kiralananın tahliyesine karar verilemez. Bu nedenlerle subut bulmayan davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile kabul kararı verilmesi bozmayı gerektirmiştir..) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve Yasa'ya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, 18.11.1992 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy