(1475 S. K. m. 73)
Dava: Taraflar arasındaki "tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 5. İş Mahkemesi'nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 2.7.1991 gün ve 531-447 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine; Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 23.12.1991 gün ve 11342-16390 sayılı ilamı: (... Manevi tazminat tam bir tazminat değildir. Olaydan duyulan acı ve üzüntünün kısmende olsa hafifletilmesi için yapılan bir ödemedir. Zenginleştirici ve özendirici olmaması gerekir. Manevi tazminatın niteliği ve olay tarihinden işleyecek faizi de gözönünde tutulduğunda % 6 oranındaki iş gücü kaybı için verilen 15.000.000 TL. manevi tazminatın fazla olduğunun kabulü gerekir. Hakkaniyete uygun bir miktara karar vermek gerekir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA 13.05.1992 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy