(1086 S. K. m. 414) (1475 S. K. m. 35) (818 S. K. m. 35)
Dava: Taraflar arasındaki "ihbar kıdem tazminatı, fazla çalışma yıllık ücretli izin parası ile hafta ve genel tatil gündeliklerinin ödetilmesi" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Uzunköprü Asliye Hukuk (İş) Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 14.6.1991 gün ve 1989/158 E. 1991/439 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine; Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 12.3.1992 gün ve 1991/14601 E. 1992/2986 K. sayılı ilamı:
(... Tanıklar davacının yük taşıdığı günlerde fazla mesai yaptığını söylemişlerdir. Aynı işyerinde çalışan başka bir şoförün davasında da fazla mesai hesaplandığından bahsedilmektedir. Şu durumda davacının yük taşıdığı günler mümkün olduğu kadar tespit edilerek o günler için gerçekleşecek fazla mesai ücretine karar verilmelidir. Bu hesap için üç kişilik bilirkişi kuruluna gerek yoktur. Tek kişilik bilirkişi ile hesap yapılabilir. Bu bakımdan davacıya üç kişilik bilirkişi ücreti ödemesi külfetinin getirilmesi ve bu ücretler yatırılmadığı için verilen mehlin yerine getirilmemiş olmasından söz edilmesi de doğru değildir..) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozmada 17.02.1993 tarihinde oybirliği nedeninde oyçokluğu ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy