(818 S. K. m. 44, 49)
Dava: Taraflar arasındaki "manevi tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ödemiş 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce davanın reddine dair verilen 21.5.1992 gün ve 112-362 sayılı kararın incelenmesi davacı vekilleri tarafından istenilmesi üzerine;
Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 24.11.1992 gün ve 8817-11745 sayılı ilamı:
(... Mahkemece davacıya hakareti hükmen sabit olan davalının, davacının kusurlu davranışından ötürü davaya konu hakarette bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de mahkemece dayanılan gerekçe Borçlar Kanununun 44. maddesinin uygulanmasını gerektirmekte olup bu maddeye göre önce tazminata hükmedilmesi ve ondan sonra tazminatın indirilmesi veya tamamen kaldırılması yoluna gidilmesi gerekir.
Davalının hükmen sabit eylemi Borçlar Kanununun 49. maddesine göre manevi tazminatı gerektirdiği cihetle yukarıdaki hususlar dikkate alınmadan davanın reddi doğru görülmemiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiğii anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle, takdir edilecek manevi tazminattan B.K.nun 44. maddesi uyarınca indirim yapılmasında, tazminatın tamamen kaldırılmasının çok istisni hallerde mümkün olmasına ve somut olayda da böyle bir durumun bulunmamasına göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davacı vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı (BOZULMASINA) 3.11.1993 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy