(743 S. K. m. 134, 143)
Dava: Taraflar arasındaki "boşanma, yoksulluk nafakası ve manevi tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kırşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 13.6.1991 gün ve 361-199 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine;
Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 18.11.1991 gün ve 11609-141709 sayılı ilamı:
(... 1 - Davalının yoksulluk talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi;
2 - Davalı kocanın başka bir kadınla yaşaması Medeni Kanunun 143. maddesinde gösterilen davacının şahsi haklarına saldırı teşkil eder. Uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmek gerekirken yazılı gerekçe ile isteğin reddi usul ve yasaya aykırıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Yerel mahkemenin MK.nun 134/1. maddesi gereğince tarafların boşanmalarına dair kurduğu hüküm kesinleşmiştir.
Davacı kadının yoksulluk nafakası isteği ile ilgili bir karar verilmemiş ve manevi tazminat isteği ise reddedilmiştir.
Yerel mahkeme kararının, davacı tarafından yoksulluk nafakası ve manevi tazminat istekleriyle ilgili kısmının temyizi üzerine özel Dairece karar, davacının yoksulluk nafakası isteği hakkında olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmaması ve davalı kocanın başka bir kadınla gayrimeşru yaşamasının davacının şahsiyet haklarına saldırı teşkil edeceği vurgulanmak suretiyle, davacı kadın yararına MK.nun 143. maddesi gereğince manevi tazminata hükmedilmesi gereğine işaretle bozulmuştur.
Mahkemece, yoksulluk nafakası ile ilgili bir karar verilmesi gereğine değinen birinci bozma sebebine uyulmuş ve bu konuda deliller değerlendirilerek yeni bir hüküm kurulmuştur. Manevi tazminat isteğinin reddine dair verilen önceki kararda ise direnilmiştir. Diğer bir anlatımla, direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, mahkeme kararının manevi tazminat isteğinin reddine dair kısmıdır.
Somut olayda, MK.nun 134/1. maddesine göre açılan ve olumlu sonuçlanan boşanma davasında ağırlıklı olan gerekçe, davacı kadının kusursuzluğuna karşın davalı kocanın başka bir kadınla ilişki kurup, bunu sürdürmesi olduğu anlaşılmaktadır.
Kocanın bu davranışı, Ülkemiz toplum gerçekleri gözetildiğinde, kadının şahsiyet haklarını haleldar ettiği gözardı edilemeyecek bir husustur. Nitekim, emsal bir çok olayda da Hukuk Genel Kurulu'nca kocanın bu tür eyleminin kadının şahsiyet haklarına ağır saldırı teşkil edeceği, bu nedenle yararına uygun bir tazminata hükmedilmesi gerektiği görüşü benimsenmiştir. (19.6.1991 tarih, 1991/2-282 ve 1991/366 sayılı; 10.4.1991 tarih, 1991/2-96 ve 1991/186 sayılı kararlar).
O halde, davacı kadın yararına MK.nun 143. maddesi uyarınca manevi tazminata hükmedilmesi gereğine işaret eden ve Hukuk Genel Kurulunca da aynen benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki hükümde direnilmesi doğru değildir. Direnme kararı bu nedenle bozulmalıdır.
Davalı Hasan Duyar'ın, temyizine gelince; bu davalı bozmadan önceki kararı temyiz etmemiştir. Bozmadan önceki ilk kararı temyiz etmeyen tarafın ise direnme kararını temyiz etme hakkı bulunmadığından, davalının temyiz istemi bu nedenle reddedilmelidir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle;
1 - Davacı vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen sebepten dolayı BOZULMASINA,
2 - Davacı vekilinin bozmanın yoksulluk nafakası ile ilgili kısmına mahkemece uyularak kurulan yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 2. Hukuk Dairesine gönderilmesine,
3 - Davalı Hasan Duyar'ın belirtilen nedenden ötürü temyiz isteminin (REDDİNE) istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 07.04.1993 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy