(765 S. K. m. 151) (1086 S. K. m. 254)
Dava: Taraflar arasındaki "boşanma" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Karabük 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce davanın reddine dair verilen 25.3.1992 gün ve 253-84 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine,
Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 23.6.1992 gün ve 5507-7097 sayılı ilamı:
(.. Aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça tanıkların gerçeği söylemiş olduklarıdır (HUMK.254). Akrabalık ve arkadaşlık başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü bir sebep sayılamaz. Dosyada tanıkların olmamışı olmuş gibi ifade ettiklerini kabule yeterli delil ve oğlu yoktur.
Davalının şahitlere "Mehmet tarafından öpüldüğünü ve birlikte on dakika aynı yatakta yattıklarını" söylediği mahkemece de kabul edilmektedir. Bu sözler dahi davacının davalıya karşı güven duygusunun sarsılması için yeterlidir. Davalının bu davranışı Medeni Kanunun 151/3. maddesinde yer alan sadakat mükellefiyeti ile bağdaşmaz. Bu olay evlilik birliğini temelden sarsar ve birliği devam ettirmesi davacıdan beklenemez. Böyle olunca boşanmaya karar vermek gerekli iken yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır..) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere, göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA 15.12.1993 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy